บทที่ 5 เธอต้องรับผิดชอบ
หลังจากทุกคนทยอยออกจากห้องประชุมไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เฌนิดานั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวจัดเอกสารตรงหน้าให้เป็นระเบียบ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลย
เธอรับรู้ได้ถึงสายตาของใครบางคนที่มองมาเป็นระยะ แต่หญิงสาวเลือกที่จะก้มหน้าหลบสายตานั้น เธอพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็น และทำเหมือนว่าทั้งคู่กำลังนั่งคุยกันเรื่องงานตามปกติ
ทั้งที่ความจริง...ในห้องนี้มีเพียงเธอกับ อดีตสามี ที่เพิ่งผ่านคืนอันแสนสับสนมาด้วยกันเมื่อคืนนี้เท่านั้น
เวไทยนั่งมองเธอเงียบ ๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด
“คุณเฌนิดา...”
เสียงเรียบนิ่งของเขาทำให้มือที่กำลังจัดเอกสารของเธอหยุดชะงักทันที
เฌนิดาสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเรียกของเขา ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
สายตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาคมของชายหนุ่มตรงหน้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบหลบสายตา
“คะ...คุณเวไทย” เสียงของเธอแผ่วเบาอย่างไม่มั่นคงนัก
เวไทยมองท่าทีของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่เขาต้องการรู้ทันที
“คุณหนีผมมาทำไม?”
เฌนิดาได้ยินคำถามของเวไทยก็ถึงกับชะงัก มือที่กำลังจับเอกสารอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติ
“ฉัน...ไม่ได้หนีค่ะ” หญิงสาวตอบออกไปทั้งที่รู้ดีว่าคำพูดนั้นฟังดูไม่น่าเชื่อแม้
แต่น้อย
เวไทยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ไม่ได้หนี?”
น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขายิ่งทำให้เฌนิดารู้สึกกดดัน
“ถ้าไม่ได้หนี แล้วทำไมเช้านี้ผมถึงติดต่อคุณไม่ได้?”
เฌนิดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าไม่สามารถหลบคำถามนี้ไปได้ตลอด แต่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือ...ถ้าเวไทยรู้ว่าเธอหายไปจากเขาเมื่อห้าปีก่อนเพราะอะไร และรู้เรื่องลูกชิด เขาจะทำอย่างไร?
“ฉันแค่รีบมาทำงานค่ะ” เฌนิดาตอบเสียงเรียบ พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
“แล้วทำไมผมโทรหาคุณถึงติดต่อไม่ได้?” เวไทยถามต่อทันที
“มือถือแบตหมดค่ะ” คำตอบสั้น ๆ หลุดออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับเตรียมไว้แล้ว
เธอหลบสายตา ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมา
“ฉันว่า...คุณเวไทยคุยรายละเอียดงานต่อเถอะค่ะ”
“ไม่ครับ” เวไทยตอบกลับทันที น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น
“สิ่งที่ผมอยากคุยกับคุณ...ไม่ใช่เรื่องงาน” ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะสบตาเธอนิ่ง
“แต่มันคือ เรื่องของเรา” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง
“เรื่องของเราไม่มีอะไรต้องคุยแล้วค่ะ” เฌนิดาพยายามตัดบท
แต่เวไทยกลับไม่ยอม “ทำไมจะไม่มีครับ?”
“เราหย่ากันแล้วนะคะคุณเวไทย เรื่องระหว่างเรามันจบไปตั้งนานแล้ว”
“ถ้ามันจบแล้ว แล้วเมื่อคืนคุณโทรหาผมทำไม?”
เฌนิดาชะงัก “ฉัน...”
“เมาแล้วโทรหาผัวเก่าที่หย่ากันไปตั้งห้าปี แถมยังบอกว่าอยากอยู่กับผม” น้ำเสียงของเวไทยเริ่มแข็งขึ้น ความรู้สึกที่พยายามเก็บมาตลอดเช้ากำลังปะทุออกมา
“แล้วพอเช้ามาก็หนีหายไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น”
“ไม่ได้ตั้งใจ?” เวไทยหัวเราะในลำคออย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณรู้ไหมว่าคุณทำอะไรลงไป?”
เฌนิดากำมือแน่น ก่อนตอบกลับด้วยเสียงที่เริ่มสั่น
“ฉันรู้ค่ะ และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นอีก”
“เมื่อคืนคุณเป็นคนเลือกเองที่จะให้ผมอยาด้วย”
เขาจ้องเธอนิ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก
“คุณนี่ก็หน้าด้านเหมือนกันนะ...เมาแล้วโทรหาผัวที่หย่ากันไปตั้งห้าปี”
เฌนิดาเงยหน้าขึ้นทันที แววตาที่เคยหลบเลี่ยงเขาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ
“คุณเวไทย!” คราวนี้ถึงตาเธอที่จะไม่ยอมเขาง่าย ๆ เช่นกัน
“ถ้าสิ่งที่ฉันทำลงไปเมื่อคืนทำให้คุณเดือดร้อน...ฉันขอโทษค่ะ”
เฌนิดาพยายามควบคุมสติและน้ำเสียงของตัวเอง หวังเพียงให้เรื่องเมื่อคืนจบลงตรงนี้
แต่เวไทยกลับมองเธอนิ่ง ๆ “ขอโทษเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาเรียบจนเธอจับความรู้สึกไม่ได้
“ผมไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากคุณ”
เฌนิดานิ่งไป ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“งั้นคุณต้องการให้ฉันทำอะไร...บอกมาได้เลยค่ะ”
เวไทยเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนเอ่ยออกมาช้า ๆ “ผมต้องการให้คุณรับผิดชอบ”
เฌนิดาชะงักไปทันทีก่อนจะเอ่ยขึ้นถามแบบงง
“รับผิดชอบ...?” เธอทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
เวไทยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้ อย่างสบายใจกับสิ่งที่เขาบอกเธอไป
“ใช่ครับ” แววตาของเขายังคงจับจ้องเธอไม่วาง
“ในเมื่อ...เมื่อคืนคุณเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมด...คุณก็ควรเป็นคนรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น”
เฌนิดานิ่งไปกับคำพูดของเขา หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“แล้วคุณต้องการให้ฉันรับผิดชอบยังไงคะ?”
เวไทยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ผมยังไม่ได้คิด”
“อะไรนะคะ?”
“แต่ผมจะคิดให้ดี แล้วจะบอกคุณเอง”
เฌนิดาขมวดคิ้วทันที
“คุณเวไทย ฉันคิดว่าเรื่องเมื่อคืนมันเป็นแค่ความผิดพลาด เราสองคนต่างก็...”
“ความผิดพลาด?” เขาพูดแทรกขึ้นมา ดวงตาคมจับจ้องเธออีกครั้ง
“สำหรับคุณมันเป็นความผิดพลาด แต่สำหรับผม...มันไม่ใช่”
เฌนิดาเงียบลงทันที
เวไทยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้
“เอาเป็นว่าเรื่องนี้เรายังไม่จบ” เขาเดินผ่านเธอไป แต่ก่อนจะถึงประตู ชายหนุ่มกลับหยุดแล้วหันกลับมา
“แล้วอย่าคิดว่าจะหนีผมได้เหมือนเมื่อเช้าอีก”
เฌนิดามองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความสับสนเธอไม่รู้เลยว่า...ผู้ชายคนนี้กำลังคิดจะทำอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ ๆ คือ...เรื่องของเธอกับเขาในครั้งนี้ คงไม่จบลงง่าย ๆ อย่างที่คิด
