บทที่ 59 ยอมกลับบ้านดี ๆ

“แต่บ้านของเรายังไม่เสร็จเลยครับ...”

เสียงเล็ก ๆ ที่ฟังดูผิดหวังทำให้เฌนิดาใจอ่อนวูบ แต่เธอก็รีบเตือนตัวเองว่าหากยอมทุกครั้ง ลูกชายก็จะไม่รู้จักรักษาเวลา

“ไว้ค่อยเล่นต่อวันหลังนะครับ ตอนนี้ไปทำการบ้านก่อน”

ลูกชิดทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย

“ก็ได้ครับแม่”

เวไทยมองเด็กชายแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ