บทที่ 68 มื้อคำที่แสนวุ่นวาย

เวไทยหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอนุชาอีกครั้ง

“ถามเหมือนผมเป็นแขกเลยนะครับ” น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

อนุชาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“อ้าว...ผมก็แค่ถามตามมารยาทครับ เพราะไม่รู้ว่าคุณเวไทยจะอยู่ทานข้าวด้วยหรือเปล่า”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ