บทที่ 72 ยอมกลับสักที

เฌนิดายืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา

“ลูกชิดครับ”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองแม่ทันที

“ครับแม่?”

“เดี๋ยวคุณลุงเวไทยจะกลับแล้วนะครับ”

สิ้นเสียงของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กน้อยก็ค่อย ๆ จางลง

“อ้าว...คุณลุงจะกลับแล้วเหรอครับ?”

ลูกชิดหันไปมองเวไทยด้วยแววตาเสียดาย ก่อนจะขยับเข้าไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ