บทที่ 93 เข้าทางลูกชิด

เวไทยจึงหันกลับมามองเฌนิดา ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างสบายใจ

“เห็นไหมครับ ลูกชิดยังอยากให้ผมอยู่เลย”

เฌนิดากัดฟันเบา ๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“เด็กก็พูดไปอย่างนั้นแหละค่ะ”

“งั้นเหรอครับ?” เขาโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย ลดเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“แต่ผมคิดว่าคุณก็คงไม่อยากให้ผมกลับเหมือนกันนะครับ”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ