บทที่ 95 แม่มารีโทรมา

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งช่วงเย็น...หลังจากใช้เวลาสนุกสนานอยู่ในสวนสนุกมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลากลับบ้าน

เตชิตดูเหมือนจะเหนื่อยไม่น้อย เด็กชายเอนศีรษะพิงเบาะรถ ไม่นานนักก็เริ่มเคลิ้มหลับไป

เวไทยเหลือบมองเด็กชายน้อยผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปสนใจถนนตรงหน้า

ระหว่างทางกลับ จู่ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ