บทที่ 96 คงต้องลาก่อน

ตอนที่ 96

คงต้องลาก่อน

มัดหมี่กรีดร้องออกมาด้วยความโมโหสุดขีด ดวงตาวาวโรจน์เหมือนจะพุ่งเข้ามาหาเพียงฝันทันที มือเธอยกสูงหมายจะตบเต็มแรง แต่เพียงฝันกลับไวกว่า คว้ามือของมัดหมี่ไว้แน่น พร้อมสบตาตรง ๆ สีหน้าคมชัดเจนแฝงด้วยรอยยิ้มท้าทาย

“จะตบฉันเหรอ…”

เพียงฝันเอ่ยเสียงเรียบเย็น

“ลืมไปแล้วหรือไงว่าพี่คอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ