บทที่ 1 จูบ
“ฉันกำกระดาษสัญญาเช่าในมือแน่นจนมันแทบจะยับคามือ เตรียมจะอ้าปากด่าผู้ชายหน้าอึนตรงหน้าที่ยืนกรานจะไม่ยอมคืนเงินมัดจำ แต่พอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่ระบุชื่อ ‘เจ้าของห้อง’ ชัดเจนเต็มสองตา...คำด่าที่เตรียมจะแผดออกไปก็เหมือนถูกกลืนหายลงคอ ความโกรธเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นความรู้สึกหน้าชาหนึบ
นี่ฉัน...เซ็นมันไปโดยไม่อ่านให้ดีเองเหรอเนี่ย!
ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายในชุดสครับที่เพิ่งลงเวรมาด้วยสายตาเจ็บใจ จะสะบัดบ๊อบย้ายออกตอนนี้ก็ทำไม่ได้ เงินล่วงหน้าหนึ่งปีที่จ่ายไปนั่นคือค่ากินค่าอยู่ของฉันทั้งเทอม ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าฉันเอาเงินก้อนนี้มาทิ้งขว้างเพียงเพราะความสะเพร่าของตัวเอง ความฝันที่จะเป็นหมอเพื่อลืมตาอ้าปากของครอบครัวเราคงจบสิ้นแน่ ๆ
สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่กัดฟันยอมรับสภาพที่ต้องอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายปากร้ายคนนี้!
<<<<<<
เสียงเบสจากลำโพงในร้านเหล้าดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ฉันปลีกตัวจากวงสนทนาของพวกรุ่นพี่เพื่อออกมาสูดอากาศข้างนอกร้าน แต่ก้าวพ้นประตูมาโซนสูบบุหรี่ได้ไม่กี่ก้าว สายตาฉันก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงอยู่ในมุมสลัว
นั่นมัน...พี่เสือ
รูมเมทหน้าตายที่เพิ่งปะทะฝีปากกับฉันเมื่อเช้า ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดสครับสีเขียวเหมือนอย่างเคย เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอก นิ้วเรียวคีบบุหรี่จรดริมฝีปากก่อนจะพ่นควันสีเทาลอยคลุ้งไปในอากาศ แต่ที่ขัดหูขัดตามากไปกว่าบุหรี่มวนนั้น คือสาวสวยในชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่กำลังเบียดกายคลอเคลียอยู่แนบอก โดยที่ท่อนแขนแกร่งของเขาก็ตวัดโอบเอวหล่อนไว้หลวม ๆ อย่างคุ้นเคย
ฉันแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ภาพลักษณ์หมอผู้ทรงเกียรติบ้าบออะไรกัน...นี่มันหมอสารเลวชัด ๆ
ท่าทางกะล่อน แววตาเจ้าชู้ที่มองผู้หญิงราวกับเป็นแค่เหยื่ออันโอชะนั่น ไม่มีความเป็นหมอที่พร้อมจะอุทิศตัวช่วยเหลือชีวิตใครหลงเหลืออยู่สักนิดเดียว!
จังหวะนั้นเอง สายตาคมกริบดุดันคู่นั้นก็ตวัดมองข้ามไหล่ผู้หญิงของเขามาสบตาฉันพอดี เรามองหน้ากันนิ่ง ๆ ท่ามกลางม่านควันบุหรี่ ไม่มีใครยอมหลบตา ก่อนที่เขาจะเหยียดยิ้มมุมปากออกมานิด ๆ ราวกับจะยั่วโมโห
ให้ตายเถอะ...ฉันเกลียดผู้ชายคนนี้เข้าไส้เลยจริง ๆ!
เขายังคงจ้องมองฉันไม่วางตา แววตาท้าทายนั้นประสานเข้ากับความขุ่นเคืองของฉันอย่างจงใจ มือหนายกมวนบุหรี่ขึ้นสูดอัดนิโคตินเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาหม่นออกมาปะทะใบหน้าของหญิงสาวในอ้อมแขน หล่อนหลับตาพริ้มเผยอปากรับอย่างรู้ใจ และวินาทีต่อมา...เขาก็โน้มใบหน้าลงไปประกบริมฝีปากกับหล่อนอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาฉัน!
มันไม่ใช่แค่การจูบธรรมดา แต่เขาจงใจถ่ายทอดควันบุหรี่ที่เพิ่งอัดเข้าไปจากปากสู่ปาก ราวกับฉากในหนังอีโรติกที่เพลย์บอยหนุ่มกำลังแบ่งปันรสชาติความปรารถนาอย่างเร่าร้อน
สาวเจ้าบดเบียดร่างกายเข้าหาเขาพร้อมส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคออย่างหลงใหล ทว่าในมุมมองของนักศึกษาแพทย์ที่ท่องตำราพยาธิวิทยามาอย่างหนัก...ภาพตรงหน้ามันไม่ได้ดูเซ็กซี่หรือชวนฝันสำหรับฉันเลยสักนิด
แบ่งปันความซาบซ่านงั้นเหรอ?
เหอะ...ฉันว่านั่นมันแบ่งปันสารก่อมะเร็งชัด ๆ
ทั้งทาร์ คาร์บอนมอนอกไซด์ สารพัดสารพิษที่ส่งผ่านน้ำลาย แถมยังเสี่ยงต่อการติดเชื้อทางเดินหายใจสารพัดโรค... รสนิยมต่ำตมแถมยังไม่ถูกสุขลักษณะเอาเสียเลย!
ฉันเบะปากพร้อมกับกรอกตาเป็นเลขแปดด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด ทนดูความสำส่อนของรูมเมทที่ใช้ชีวิตได้ขัดกับจรรยาบรรณวิชาชีพไม่ไหวอีกต่อไป ฉันสะบัดหน้า หมุนตัวเดินหนีกลับเข้าไปข้างในร้านทันที ยอมกลับไปทนฟังเสียงเบสกระแทกหูจนแก้วหูสะเทือน ยังจะดีเสียกว่าต้องมายืนหายใจเอาควันมะเร็งมือสองจากคนสวะอย่างเขา!
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก เปลี่ยนทิศทางกะทันหันแล้วสาวเท้าฉับ ๆ พุ่งตรงเข้าไปหาทั้งคู่ทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนผู้หญิงชุดเดรสสีแดงรัดรูปคนนั้น แล้วกระชากหล่อนออกห่างจากร่างสูงของเขาสุดแรง
“สามีคะ...นี่มันหมายความว่ายังไง!”
ฉันแผดเสียงแหลมปรี๊ด บีบน้ำตาปั้นหน้าเจ็บปวดขั้นสุด “ที่รักบอกว่าจะออกมาซื้อนมให้ลูก แล้วทำไมถึงมานัวเนียกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่นี่! ที่รักทิ้งฉันกับลูกไว้ที่ห้องเพื่อมาทำเรื่องมักมากแบบนี้ได้ยังไง!”
ฉันเตรียมใจรอฟังเสียงกรีดร้องวีนแตกของผู้หญิงคนนั้น แต่ผิดคาด...หล่อนไม่ได้เบิกตากว้างหรือหน้าถอดสีเลยสักนิด กลับกัน หล่อนพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ ก่อนจะกรีดนิ้วลูบแผงอกพี่เสืออย่างออดอ้อน
“แหม...หมอเสือคะ ไม่เห็นบอกเลยว่ามีภรรยาตามติดขนาดนี้” หล่อนปรายตามามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย้ยหยัน “แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันรับได้...แค่สนุกกันชั่วคราว คุณภรรยาคงไม่ถือหรอกมั้งคะ?”
ห๊ะ! นี่มันตรรกะวิบัติอะไรกันเนี่ย! ฉันอ้าปากค้าง สมองรวนไปชั่วขณะกับความไร้ยางอายของคนทั้งคู่
พี่เสือหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายกบุหรี่ขึ้นสูดอัดเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาลอยคลุ้งข้ามหัวฉันไป ดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ตวัดกลับมาจ้องหน้าฉัน
“ได้ยินแล้วนี่...เธอไม่ถือน่ะ”
“นี่คุณ...!”
“ในเมื่อคุณภรรยาอุตส่าห์มาตามถึงที่...งั้นเราก็ควรจะแสดงความรักกันหน่อยสิ จริงไหม?”
ไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัว ท่อนแขนแกร่งก็ตวัดรวบเอวฉัน กระชากร่างฉันเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างแรง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโฉบลงมาประกบริมฝีปากฉันต่อหน้าต่อตาผู้หญิงของเขา!
“อื้อ!!”
ฉันเบิกตากว้างด้วยความช็อก ดิ้นรนผลักไสพร้อมกับทุบตีลงบนบ่ากว้างสุดแรง แต่เขากลับรัดเอวฉันแน่น บดเบียดริมฝีปากที่เจือกลิ่นบุหรี่ลงมาอย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง ไม่ได้มีความอ่อนโยนใด ๆ นอกจากความจงใจจะกลั่นแกล้งฉันและสั่งสอนฉันก็เท่านั้น
เมื่อเขาจูบฉันอย่างพอใจ จนยอมผละริมฝีปากออก เสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้นประสานกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขา พวกเขาขบขันราวกับฉันเป็นเพียงตัวตลกโง่ ๆ ในฉากละครฉากหนึ่ง
แต่ฉันขำไม่ออก...ความอับอายและความโกรธตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก
เพียะ!!
ฝ่ามือของฉันตวัดฟาดลงบนซีกหน้าหล่อจัดนั้นเต็มแรงจนหน้าเขาหันไปตามแรงตบ เสียงสะท้อนดังฝ่าเสียงเบสกระหึ่ม รอยริ้วสีแดงปรากฏขึ้นบนแก้มสากทันที
ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ไม่แม้แต่จะรอฟังคำสบถหรือมองหน้าเขาอีก ฉันสะบัดหน้า หมุนตัวแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีกลับเข้าไปในผับทันที...
ฉันเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย! ไม่น่าเอาตัวเข้าไปยุ่งกับคนพรรค์นี้เลยจริงๆ!
