บทที่ 2 สัญญา

ฉันพาร่างที่ยังคงสั่นสะท้านด้วยความโกรธจัดและอับอาย กึ่งวิ่งกึ่งเดินฝ่าฝูงชนกลับเข้ามาในผับ แสงไฟวิบวับและเสียงดนตรีจังหวะอีดีเอ็มที่กระแทกกระทั้นไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของฉันสงบลงเลยแม้แต่น้อย รสสัมผัสจาบจ้วงและกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งจากริมฝีปากของหมอชั่วคนนั้นยังคงติดตรึงจนฉันต้องยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองแรง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พอเดินมาถึงโต๊ะ ฉันก็รีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองทันที

“อ้าว แก้มหวาน จะไปไหนเนี่ย เพิ่งออกมาแป๊บเดียวเอง” รุ่นพี่คนหนึ่งร้องทักขึ้นเมื่อเห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของฉัน

“แก้มปวดท้องเมนส์กะทันหันค่ะพี่ ปวดบิดจนยืนแทบไม่ไหวแล้ว แก้มขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอโทษทุกคนจริง ๆ ค่ะ” ฉันแกล้งนิ่วหน้า เอามือกุมท้องพร้อมกับบีบน้ำเสียงให้ดูน่าสงสารที่สุด ซึ่งมันก็ดูน่าสงสารได้อย่างแนบเนียน เพื่อน ๆ และรุ่นพี่จึงพยักหน้าอย่างเข้าใจและรีบไล่ให้ฉันกลับไปพักผ่อน

ฉันก้าวขึ้นไปนั่งบนรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชันที่เรียกไว้ แอร์เย็นฉ่ำในรถไม่ได้ช่วยดับไฟที่กำลังสุมรุมอยู่ในอก ทว่ามันกลับทำให้ฉันมีเวลาทบทวนเรื่องราวบ้าบอที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน ฉันเอนศีรษะพิงกระจกรถ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า กระนั้นภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของผู้ชายคนนั้นก็ลอยเข้ามาในหัว

เหตุการณ์เมื่อเช้าที่ปะทะคารมกันยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ...

...เมื่อเช้านี้ ที่ในห้องพักของคอนโด...

“จะแหกปากโวยวายหาพระแสงอะไรแต่เช้า! คนเพิ่งลงเวรมาเหนื่อย ๆ อยากจะนอนโว้ย!”

เสียงทุ้มห้าวตวาดลั่น ผู้ชายตัวโตในชุดสครับสีเขียวหม่นยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนของเขา ใบหน้าหล่อจัดที่ดูอิดโรยไม่ได้ทำให้ความยียวนกวนประสาทของเขาลดน้อยลงเลยสักนิด แววตาดุดันที่จ้องมองมาเหมือนอยากจะหักคอฉันให้ตายคามือนั้น ทำให้ลึก ๆ แล้วฉันรู้สึกหวาดหวั่นจนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ แต่ทว่าความโกรธที่มีมากกว่าทำให้ฉันเชิดหน้าขึ้น รวบรวมความกล้าปะทะฝีปากกับเขาอย่างไม่ลดละ

“ก็คุณเป็นใคร เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

“โอ๊ย ก็เป็นเจ้าของคอนโดสิยัยบื้อ!” เขาด่ากลับมา

“เจ้าของคอนโด!”

“ใช่ ฉันเป็นเจ้าของคอนโดเอง ทำไม?”

“ไม่เชื่อ เจ้าของคอนโดเป็นผู้หญิง คุณอย่ามาโกหก” ฉันยังคงไม่เชื่อผู้ชายตรงหน้าอยู่ดี

“ออ...ไอ้กว...” เขายังพูดไม่ทันจะจบ ฉันก็ตัดบทพูดออกมาก่อนเลย “คุณอย่ามาโกหกอะไรเลย ฉันรู้จักเจ้าของดี เดี๋ยวฉันจะโทรหาเดี๋ยวนี้”

ชายหนุ่มตรงหน้าเมื่อโดนฉันห้ามเอาไว้ ก็ทำท่าทางไม่พอใจ ได้แต่ถอนหายใจออกมา แล้วพยักหน้าใส่ว่าอยากจะทำอะไรก็ทำ ฉันได้แต่รีบภาวะนาขอให้คุณกวาง การต์วีร์ รีบรับสายของฉันสักทีเถอะ แต่โทรไปสักกี่สายอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับ

“จะเอายังไงยัยบื้อ ฉันจะไปนอนแล้วนะ”

“เดี๋ยวก่อนยังนอนไม่ได้ รอคุณกวางรับก่อน”

“เช้าปานนี้ไม่มีใครตื่นมารับสายคนบื้อ ๆ โง่ ๆ อย่างเธอหรอกนะ วางไปเถอะแล้วมาดูนี่!”

ฉันได้แต่ถลึงตาใส่เขา ที่ว่าฉันบื้อซ้ำแล้วซ้ำอีก และยังว่าฉันโง่อีก มีหรือว่าคนอย่างฉันจะยอมเดินเข้าไปหาเขา เพราะฉันมันไม่ได้บื้อ ไม่ได้โง่อย่างที่เขาต่อว่ามาเลยสักนิด

“ยังไม่มาอีกยัยโง่!”

“ฉันไม่ได้โง่และก็ไม่ได้บื้อด้วย”

“ออเหรอ...แต่ฉันว่าเธอทั้งโง่และบื้อสุด ๆ”

“นี่!” ฉันถถลึงตาใส่เขา กำมือแน่น ที่พร้อมจะเดินเข้าไปชกหน้าของเขา แต่ฉันก็ไม่กล้าไปชกหน้าของเขาหรอกนะ เพราะว่าเขาเป็นผู้ชาย แถมตัวสูง คาดว่าน่าจะสูงเกือบ ๆ หนึ่งร้อยเก้าสิบได้ ส่วนฉันนั่นสูงแค่หนึ่งร้อยหกสิบเอ็ดเท่านั้น

“ผู้หญิงที่เธอว่าคนนั้นชื่อว่ากวาง เป็นเพื่อนของฉันเองไม่เชื่อก็มาดูสิยัยโง่” ฉันโดนเขาต่อว่าออกมาอีกครั้งว่าโง่ พร้อมกับโชว์รูปภาพที่เขาถ่ายรูปด้วยกันกับผู้หญิงที่ชื่อว่ากวาง

“ฉันชื่อแก้มหวานค่ะ ไม่ได้ชื่อว่ายัยโง่”

“ครับ...คุณแก้มหวานเชิญมาดูได้เลยครับ...” คนตรงหน้าลากเสียงยียวนใส่ฉัน จนฉันอดหมั่นไส้ไม่ได้ อยากจะเดินเข้าไปข่วนหน้าเขาให้ได้เลย แต่ฉันก็ทำได้เพียงเดินเข้าไปหาเขาและดูรูปในมือถือของเขาเท่านั้น

ในมือถือของเขาเป็นรูปคู่ของเขาและคุณกวางที่โพสต์ลงในกลุ่มให้เช่าบ้านและคอนโด เป็นคนเดียวกันกับที่ฉันคุยด้วย และคุณกวางคนนี้เป็นคนโพสต์ให้แชร์คอนโดกัน โดยคอนโดแห่งนี้อยู่ที่ใจกลางเมืองหลวงของกรุงเทพฯ มีสองห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว และโถกลางขนาดใหญ่ ราคาแชร์ค่าห้องต่อเดือนราคาสองพันบาทต่อเดือน เก็บเงินค่าเช่าห้องล่วงหน้าเป็นจำนวนหนึ่งปี ทั้งราคาและคอนโดหรูขนาดนี้ มีหรือที่ฉันจะพลาดไปได้ยังไง ก็รีบติดต่อคุณกวางไปเลยทันที แต่ไม่คิดว่าผลลัพธ์ของการเห็นของถูกและดี จะกลายเป็นแบบนี้ไปเสียดาย

“ก็คุณหลอกลวงฉัน! เพื่อนคุณบอกว่าคนแชร์ห้องเป็นผู้หญิง แล้วทำไมถึงกลายเป็นผู้ชายหน้าดุ ปากหมา ท่าทางไม่น่าไว้วางใจแบบคุณไปได้ล่ะ คืนเงินมัดจำกับค่าเช่าล่วงหน้าของฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะยกเลิกสัญญาและย้ายออก!” ฉันแผดเสียงใส่หน้าเขา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป