บทที่ 25 เรียกมึงตอนนี้...ก็ไม่ติดนะ

“ยังอยากจะให้เรียกว่าพี่อยู่ไหม!” ฉันตวาดถามเสียงสั่น แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาเพื่อปกปิดความหวาดหวั่นไว้

“เรียกมึงตอนนี้...ก็ไม่ติดนะ” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังก้มหน้าลงมาซุกไซ้คลอเคลียที่ซอกคอของฉันต่ออย่างหน้าไม่อาย ไม่คิดจะสนใจแรงต่อต้านของฉันเลยสักนิด

“มึง...” ฉันเค้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ