บทที่ 3 ร่วมห้อง
ร่างสูงโปร่งแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องลอบถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความหวาดระแวง ถึงกระนั้นฉันก็ยังจ้องหน้าเขาเขม็ง ไม่ยอมหลบตา
“หน้าด้าน? หึ...ใครกันแน่ที่หน้าด้านเข้ามาโวยวายในห้องคนอื่น” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นยาจาง ๆ จากตัวเขา และยังมีกลิ่นของบุหรี่จาง ๆ ด้วย แต่ฉันยังไม่แน่ใจสักเท่าไรว่าใช่กลิ่นบุหรี่จริงหรือไม่ เพราะว่ามีกลิ่นน้ำหอมของเขามันแรงมากกว่า “เพื่อนฉันมันโพสต์หาคนแชร์ห้อง ไม่เคยมีประโยคไหนระบุเพศ เธอทึกทักเอาเอง โง่เอง แล้วจะมาเรียกร้องหาอะไร ไม่! คืน! เงิน!”
“คุณมันปล้นกันหน้าด้าน ๆ หมอแบบคุณมันไร้จรรยาบรรณที่สุด!”
“ถ้าด่าอีกคำ ฉันจะจับเธอโยนออกไปนอกห้องพร้อมกับกระเป๋าเน่า ๆ ของเธอนี่แหละ” เขาขู่เสียงต่ำ แววตาเอาจริงจนฉันชะงัก “ไปหัดอ่านสัญญาให้แตกก่อนไป ยัยเด็กสมองกลวง”
เขาหมุนตัวเดินไปคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะในห้องนอนของเขา แล้วโยนกระดาษสัญญาเช่าที่ฉันเพิ่งเซ็นไปเมื่อไม่กี่วันก่อนใส่หน้าฉันอย่างจงใจยั่วโมโห
“ดูเอาสะยัยโง่!”
ฉันกำกระดาษสัญญาเช่าในมือแน่นจนมันแทบจะยับคามือ
เตรียมจะอ้าปากด่าผู้ชายหน้าอึนตรงหน้าที่ยืนกรานจะไม่ยอมคืนเงินมัดจำ
แต่พอกวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่ระบุชื่อ ‘เจ้าของห้อง’ ชัดเจนเต็มสองตา...นายสธนธร บวรราช เป็นชื่อเจ้าของห้องที่เป็นผู้ชาย แทนที่จะเป็นชื่อของผู้หญิง คำด่าที่ฉันได้เตรียมจะแผดออกไปก็เหมือนถูกกลืนหายลงคอ
ความโกรธเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นความรู้สึกหน้าชาหนึบ
นี่ฉัน...เซ็นมันไปโดยไม่อ่านให้ดีเองเหรอเนี่ย!
ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายในชุดสครับที่เพิ่งลงเวรมาด้วยสายตาเจ็บใจ
จะสะบัดบ๊อบย้ายออกตอนนี้ก็ทำไม่ได้ เงินล่วงหน้าหนึ่งปีที่จ่ายไปนั่นคือค่ากินค่าอยู่ของฉันทั้งเทอม
ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าฉันเอาเงินก้อนนี้มาทิ้งขว้างเพียงเพราะความสะเพร่าของตัวเอง
ความฝันที่จะเป็นหมอเพื่อลืมตาอ้าปากของครอบครัวเราคงจบสิ้นแน่ ๆ
“ว่ายังไงยัยโง่...ที่นี่เชื่อฉันแล้วใช่ไหม” ฉันโดนคนตรงหน้าเรียกว่ายัยโง่อีกครั้ง พร้อมกับดึงสัญญาในมือของฉันกลับไป
“ฉันไม่ได้ชื่อยัยโง่!...”
“ครับ ๆ คุณแก้มหวาน วันวิสาขบูชา”
“นี่!...ฉันชื่อว่าวันวิสาย่ะ ไม่ใช่วันวิสาขบูชา นรกน่าจะกินกระบาลคนอย่างคุณจริง ๆ เลย”
“นรกยังไม่ต้องการตัวฉันตอนนี้หรอกนะยัยวันวิสา วสุรมย์ นรกยังต้องการให้ฉันทำประโยชน์บนโลกใบนี้อีกเยอะ”
“หึ...ทำประโยชน์” ฉันยอกย้อนเสียงกลับยียวนใส่เขา
“ทำไมหรือจะเถียงว่าฉันมันไม่มีประโยชน์ อย่างน้อย ๆ ก็ห้องนี้ที่หรูหราปลอดภัย ใกล้มหาลัยเดินทางได้สะดวก ในราคาห้องแค่สองพันบาท มีที่ไหนถูกว่านี้อีกครับ แล้วแบบนี้จะไม่เรียกว่ามีประโยชน์ได้อย่างไรเล่ายัยโง่!”
“ฉันไม่ได้โง่!” ฉันรีบเถียงเขากลับทันที ว่าตัวของฉันเองนั่นไม่ได้โง่อย่างที่เขาเอ่ยออกมา
“ไม่ได้โง่ก็อยู่ที่นี่ต่อดิ”
“ไม่อยู่ ฉันไม่อยู่ที่นี่ ที่นี่มันไม่ปลอดภัย” ฉันมองเขาอย่างกับเขาเป็นโจรที่อันตรายที่สุด ซึ่งเหมือนเขาจะรู้ทัน จึงสวนกลับฉันทันควันเลยทันที
“ถ้ากลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอนะ สบายใจได้เลย เธอปลอดภัยแน่นอนยัยโง่!” เขาพูดออกมาและสำรวจตัวของฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทำให้ฉันรู้สึกได้
คนอะไรไร้มารยาทสิ้นดี!
“ไม่รู้แหละ ยังไงฉันก็จะยกเลิกสัญญาและเอาเงินมัดจำฉันคืนมา” ฉันแบมือขอเงินมัดจำจากเขา
“นี่ล่ะโง่ ห้องถูกขนาดนี้กลับไม่อยู่ หึ...ก็แล้วแต่เธอเลยนะยัยวันวิสา ไม่อยู่ก็ไม่ต้องอยู่ เชิญเธอเก็บเสื้อผ้าออกได้เลย แต่ฉันไม่คืนเงินมัดจำให้แน่นอน!” เขาพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเขา ทิ้งให้ฉันยืนเจ็บใจอยู่ที่หน้าห้องนอนของเขา
ใช่ ถ้าฉันออกไปก็กลายเป็นคนโง่อย่างที่เขาบอกเอาไว้จริง ๆ คอนโดที่หรูหราขนาดนี้ จ่ายเพียงแค่สองพันบาทเท่านั้น แถมถ้าออกไปตอนนี้ก็จะไม่ได้เงินมัดจำคืน แถมค่าห้องที่จ่ายไปหนึ่งปีก็จะไม่ได้คืนอีกด้วย ซึ่งครอบครัวฉันไม่ได้มีเงินถุงเงินถังขนาดนั้นหรอก
สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่กัดฟันยอมรับสภาพที่ต้องอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายปากร้ายคนนี้!
...กลับมาที่ปัจจุบัน...
ฉันลืมตาขึ้นมาในรถที่กำลังแล่นฝ่าความมืดของยามค่ำคืน สองมือบีบเข้าหากันแน่น นึกเกลียดความสะเพร่าของตัวเองในตอนนั้น และยิ่งเกลียดผู้ชายที่ชื่อ ‘เสือ’ คนนั้นจับใจ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่แค่การที่เขาปากหมาหรือหน้าเงิน แต่เป็นท่าทางอันตรายที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อได้ทุกเมื่ออย่างที่เขาเพิ่งทำกับฉันที่หน้าผับเมื่อครู่นี้ต่างหาก
แค่คิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะต้องตื่นมาเจอหน้าเขาในห้องพักเดียวกัน ฉันก็อยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด!
