บทที่ 4 โซฟากลางห้อง

ฉันกลับมาระงับสติที่คอนโดของเขา และหวังว่าเขาจะไม่กลับมาที่คอนโด จะไปนอนที่ไหนก็ไป ฉันขอให้เป็นแบบนั้น แต่ทว่าผิดคาด เมื่อฉันตกใจตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงดังปัก ๆ เป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงครวญครางซีดซาด แถมยังมีเสียงราวกับคนเจ็บปวดเจียนตาย

ฉันรีบลุกขึ้นนั่งทันที เพราะรู้สึกว่ามีคนกำลังจะตายจริง ๆ แล้วใครกำลังจะมาตายในห้องของอีตาพี่เสืออันตรายกันเล่า หรือห้องแห่งนี้มีผี เลยให้คนแชร์ห้องถูก ๆ

ว่าแล้วอีตาพี่เสือนี่ ใช้ฉันเป็นหนูทดลองชัวร์ ๆ ถึงว่ามีที่ไหนห้องหรูแค่สองพันบาท

ฉันรีบคลุมโปงเลยทัน ตัวสั่นงันงกอยู่ที่ใต้ผ้าห่ม แต่แล้วก็มีเสียง ‘อ๊าส์ พี่เสือ แรงอีกค่ะ แรงอีก’

แถมมาพร้อมกับแรงอัดกระแทกที่รุนแรงเป็นอย่างมาก โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไร ฉันที่นอนคลุมโปงอยู่รับรู้ในความรุนแรงที่เกิดขึ้น และตอนนี้ฉันเข้าใจได้แล้วว่า...เสียงนั่นไม่ใช่เสียงของผีตนไหน แต่เป็นเสียงของคนสารเลวทำเรื่องสารเลวอย่างไม่น่าไม่อาย

ฉันพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด สลัดผ้าห่มที่คลุมโปงออกอย่างเหลืออด ทนฟังเสียงบ้าบอที่ดังทะลุกำแพงมาไม่ไหวอีกต่อไป สองเท้าก้าวลงจากเตียงด้วยความหงุดหงิด ตัดสินใจจะเดินออกไปดูให้เห็นกับตาและฟังให้ชัดเจนไปเลยว่า อีตาพี่เสืออันตรายนั่นกำลังทำเรื่องลามกจกเปรตเสียงดังลั่นห้องขนาดนี้จริง ๆ ใช่ไหม

มือของฉันเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูอย่างแผ่วเบา แง้มออกเพียงรอยแยกเล็ก ๆ พอให้สายตามองรอดผ่านความสลัวของโถงกลางคอนโดไปได้

ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำเอาฉันเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า!

ที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง...อีตาพี่เสือกำลังขยับสะโพกสอบอัดกระแทกใส่ร่างของผู้หญิงชุดเดรสสีแดงคนเมื่อหัวค่ำอย่างเอาเป็นเอาตาย! หล่อนเกาะขอบโซฟาหนังเอาไว้แน่นจนเล็บจิกจมลงไป เบื้องหลังคือร่างสูงใหญ่ที่ถาโถมจังหวะดิบเถื่อนใส่ไม่ยั้ง

“อ๊าส์...หมอเสือคะ...เสียว...อูย...”

เสียงกรีดร้องที่ฟังดูราวกับเจ็บปวดเจียนตายดังประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง ถึงกระนั้นสีหน้าของหล่อนที่แหงนเงยขึ้นมากลับดูสุขสมและล่องลอยจนปิดไม่มิด ส่วนผู้ชายหน้าอึนที่เพิ่งปล้นเงินมัดจำฉันไปเมื่อเช้า ตอนนี้ใบหน้าหล่อจัดของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ แววตาดุดันฉายชัดถึงความหื่นกระหายอย่างไม่คิดจะปิดบัง

ฉันรีบดึงประตูปิดลงกลอนทันที แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูพร้อมกับยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความช็อกสุดขีด

“เรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!” ฉันสบถออกมาเสียงหลง ใบหน้าร้อนฉ่าเห่อแดงไปถึงใบหู

หน้าไม่อาย! ไร้สามัญสำนึกที่สุด! เขากล้าดีเกณฑ์ผู้หญิงมาทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงในพื้นที่ส่วนรวม ทั้งที่รู้เต็มอกว่ามีฉันร่วมแชร์ห้องอยู่ด้วยเนี่ยนะ!

แต่ทว่า...แม้ฉันจะปิดประตูห้องนอนจนสนิทแล้ว เสียงครวญครางซีดซาดและเสียงจังหวะหยาบโลนเหล่านั้นก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาปะทะโสตประสาทอย่างไม่ลดละ มันดังกึกก้องจนฉันชักจะเริ่มสับสนว่าตัวเองหูแว่วหรือตาฝาดไปเองหรือเปล่า

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เอาชนะความกลัว ฉันจึงกลั้นใจเอื้อมมือไปเปิดประตู แง้มออกไปดูให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่ง

“อ๊ะ...หมอคะ...แรงอีกค่ะ...อ๊า!”

“หึ...เรียกพี่เสือสิคนสวย” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหูของหล่อน ก่อนที่เขาจะเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นไปอีก

ชัดเจน...ชัดเจนเต็มสองตาและสองหู! ภาพตรงหน้ายังคงเป็นฉากรักอันเร่าร้อนที่ดำเนินไปอย่างดุเดือดและไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่าย ๆ หนำซ้ำอีตาหมอชั่วนั่นยังทวีความรุนแรงมากขึ้น สองมือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างของหญิงสาวอย่างตะกละตะกลาม ราวกับจงใจจะประกาศความลามกและตัณหาจัดของตัวเองให้โลกรู้

ฉันรีบกระชากประตูปิดลงอีกรอบ คราวนี้สับล็อกทุกชั้นที่มี ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือยกขึ้นปิดหูแน่นเพื่อสกัดกั้นเสียงบัดสีเหล่านั้น

‘อีตาบ้านี่ลามกที่สุด!’

ฉันก่นด่าเขาในใจเป็นร้อยเป็นพันคำ สรรหาคำด่าทอสารพัดเท่าที่สมองของนักศึกษาแพทย์จะนึกออก ทั้งไอ้หมอเถื่อน ไอ้คนมักมาก ไอ้สวะสังคม ไอ้โรคจิตหน้าด้าน! กระนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีคำด่าไหนเลยที่สาสมกับความสารเลวและหน้าหนาของเขาในตอนนี้ ความหื่นกามของเขาอยู่เหนือกว่าสามัญสำนึกของมนุษย์ปกติไปไกลลิบ

ฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว! คืนนี้ฉันจะข่มตาหลับลงไปได้อย่างไรเล่า ในเมื่อต้องมาทนฟังเสียงคนแปลกหน้ากำลังผสมพันธุ์กันอย่างบ้าคลั่งอยู่แค่เอื้อมผนังกั้นแบบนี้!

ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว!

ความอดทนของฉันขาดผึงลงในวินาทีนั้น ฉันตัดสินใจเดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาถือไว้แน่น กะว่าจะอัดคลิปวิดีโอเพื่อแบล็กเมลและขู่ผู้ชายหน้าหนาคนนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง มือบางเอื้อมไปปลดล็อกลูกบิดแล้วกระชากประตูเปิดออกไปอย่างแรง พร้อมกับชูโทรศัพท์ขึ้นเตรียมกดบันทึกภาพ

“ถ้าคุณยังไม่หยุดทำเรื่องอุบาทว์พวกนี้ ฉันจะถ่ายวิดีโอประจานลง...”

ทว่า...ประโยคข่มขู่ที่เตรียมมาอย่างดีกลับถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อภาพที่คิดว่าจะเห็นเขากำลังนัวเนียอยู่บนโซฟากลับว่างเปล่า แต่คนที่ฉันกำลังจะอัดคลิปประจาน ดันมายืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ตรงหน้าฉันในระยะประชิด!

แถมสภาพของเขายังล่อแหลมสุดขีด ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ยังคงมีหยาดเหงื่อเกาะพราวจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่นี้

“กรี๊ด!” ฉันร้องเสียงหลง รีบหันหลังขวับหนีภาพบาดตาบาดใจนั้นทันที สองมือยกขึ้นปิดหน้าตัวเองโดยอัตโนมัติ

“ทำไม...อยากจะเห็นหนังสดมากเลยหรือไง ถึงได้ขยันเปิดประตูมาดูแบบนี้”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากเรือนกายใหญ่ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของฉันแทบจะแนบชิดกับอกเขา

“ไอ้บ้า! ใครจะไปอยากดู ไอ้คนลามก!” ฉันแผดเสียงด่ากลับไปโดยที่ยังไม่ยอมหันไปมอง หลับตาปี๋ด้วยความอับอายและโกรธจัด

“หึ...เธอนั่นแหละลามก แอบเปิดประตูมาดูฉันอยู่ได้ตั้งหลายรอบ คิดว่าฉันไม่เห็นหรือไง” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงไม่ได้มีความสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดเลยสักนิด

“ก็มันมีเสียงบ้า ๆ ดังลั่นขนาดนี้ เป็นใครบ้างจะไม่เปิดออกมาดูเล่า!” ฉันเถียงคอเป็นเอ็น ถึงกระนั้นก็ยังไม่กล้าหันกลับไป “แล้วใครใช้ให้คุณมาทำเรื่องลามกจกเปรตแบบนี้ในห้องกันคะ!”

“นี่มันห้องของฉัน” เขาตอบกลับมาอย่างหน้าตาเฉย ราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไปคือเรื่องปกติธรรมดา

“แต่เราแชร์ห้องกันอยู่นะคะ! มันไม่สมควร ยิ่งไม่สมควรมาทำเรื่องหน้าไม่อายกันบนโซฟากลางห้องแบบนี้ด้วย!”

ฉันตอกกลับอย่างเหลืออด ทว่าแทนที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้จะสลด เขากลับโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหูของฉัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก

“นี่ยัยโง่...เลิกพล่ามได้แล้ว” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ “จะบอกให้นะ ถ้าทนไม่ได้ก็เก็บของออกไปซะ เพราะในสัญญาที่เธอเซ็นไปน่ะ ระบุไว้ชัดเจนว่าผู้ให้เช่ามีสิทธิ์จะทำอะไรในพื้นที่ส่วนรวมก็ได้...”

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมาที่ทำเอาสติของฉันแทบจะหลุดลอย

“และถ้าฉันพอใจ...ฉันจะเดินเข้าไปทำเรื่องลามกในห้องของเธอก็ยังได้เลย”

“อะไรนะ!”

ความตกใจทำให้ฉันลืมตัว หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขาทันทีเพื่อจะด่าทอความหน้าด้านนั้นให้แหลกคามือ แต่พอกวาดสายตามองลงมา โชคดีที่เขายังคงสวมกางเกงวอร์มขายาวสีเทาเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ไม่ได้เปลือยเปล่าไปเสียทุกสัดส่วนอย่างที่ฉันจินตนาการไว้ในตอนแรก

กระนั้น...ดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ มุมปากหยักที่ยกยิ้มร้ายกาจราวกับปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกทึ้งเหยื่อ และคำพูดที่แสนจะหน้าไม่อายเมื่อครู่ ก็ทำเอาฉันยืนอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ความหื่นกามและหน้าหนาของผู้ชายคนนี้มันเกินขอบเขตที่คนธรรมดาจะรับมือไหว ฉันอึ้งจนหาเสียงตัวเองไม่เจอ ได้แต่ยืนเบิกตากว้างจ้องมองคนสารเลวตรงหน้าโดยที่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว!

บทก่อนหน้า
บทถัดไป