บทที่ 45 ใช่ ฉันเกลียดเขาจะตายไป

แต่ทว่าพอเขาคุยโทรศัพท์เสร็จและกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาพูดกับฉัน

“ดีใจด้วยนะ คืนนี้แก้มรอดแล้ว” คำพูดประโยคนั้นของเขาทำเอาหัวใจของฉันที่กำลังเต้นโครมครามและสูบฉีดเป็นอย่างดีในตอนแรก กลับห่อเหี่ยวลงมาในทันทีที่ได้ยิน น้ำเสียงของเขามันฟังดูตัดพ้อเสียเหลือเกิน แถมสา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ