บทที่ 52 เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้จักฉัน

“เป็นไง ลูกพี่เราหล่อปะ” พายใช้ไหล่สะกิดเข้าที่ไหล่ของฉันเบา ๆ

ทว่าฉันไม่ได้ตอบคำถามของพายออกไปเลยสักคำ ฉันเอาแต่มองตามเขาไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรวดร้าว เพราะในตอนนี้เขาเดินแยกไปพูดคุยกับพนักงานในร้านของตัวเอง โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลมาทางฉันเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นฉันเงียบไป เพื่อนคนอื่น ๆ จึงพากัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ