บทที่ 53 เมาแค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะ ไหวอยู่แหละ

“เดี๋ยวพี่ช่วยพาไปเอง”

“ลูกพี่ฝากด้วยนะ” พายรีบเอ่ยฝากฝัง

เขาที่เห็นว่าฉันเดินโซซัดโซเซจึงเดินเข้ามาช่วย พยายามจะยื่นมือเข้ามาประคอง แต่ทว่าฉันกลับสะบัดมือของเขาออกอย่างแรง และทำสายตาเจ็บปวดส่งไปให้แทน อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำได้แต่เพียงเดินตามไปห่าง ๆ เหมือนกับเป็นห่วงว่าฉันอาจจะล้มลงไปได้ทุก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ