บทที่ 6 นายเป็นหมาเหรอ
“อะไรนะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนของนายเหรอ แล้วนายก็ทำอะไรแบบนั้นกับคนที่ไม่ใช่แฟนได้แหรอ ทำโดยไม่ได้รักได้เหรอ”
“ได้ ฉันทำเรื่องแบบนั้นกับใครก็ได้ ขอให้เป็นผู้หญิงก็พอ”
“นายเป็นหมาเหรอ ถึงได้เอากับใครไม่เลือกหน้าแบบนี้”
“ใช่ ฉันเป็นหมา แล้วเธออยากมาเป็นหมาตัวเมียของฉันไหมล่ะ!”
“ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ! ใครอยากจะไปเป็นหมาตัวเมียให้นายกัน” เมื่อเขาพูดมาแบบนั้น ฉันก็ยิ่งดันเขาให้ออกห่าง พยายามดิ้นรนตัวเองสุดฤทธิ์ แต่ทว่ายิ่งผลักเขาออกห่างเท่าไร เขาก็โอบเอวของฉันให้แนบแน่นขึ้นไปอีก แถมเขายังพูดออกมาอย่างหน้าไม่อายอีกว่า “ฉันสามารถพิสูจน์ให้เธอเห็นได้ว่าฉันเอากับใครก็ได้จริง ๆ เธอกล้าให้ฉันพิสูจน์ไหมล่ะ”
“พิสูจน์เหรอ! พิสูจน์เหรอ!” ฉันเอ่ยปากไปแต่ล่ะครั้งก็ออกแรงทุบเขาไปแรง ๆ หลายครั้ง แม้ว่าจะโดนเขาโอบกอดไว้แน่นมาก แต่ฉันที่สุดจะทนกับปากหมา ๆ ของเขาก็เริ่มที่จะทนไม่ได้ จึงออกแรงอย่างสุดกำลังทุบเขายกใหญ่
จนกระทั่งเขาคงทนเจ็บไม่ไหวแล้ว จึงรีบปล่อยกอดออกแล้วมาจับมือของฉันทั้งสองข้างเอาไว้ ถึงแม้ว่าฉันจะออกแรงสุดกำลังทุบเขาไป แต่สุดท้ายฉันก็สู้แรงไอ้ปากหมานี้ไม่ได้อยู่ดี สองแขนของฉันถูกเขากำเอาไว้แน่นทั้งสองข้าง จนฉันดิ้นไม่หลุด
“ทำไมล่ะ กล้าเปิดประตูมาดู ทำไมไม่กล้าให้ฉันพิสูจน์เล่า”
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้คนหน้าด้าน! ใครอยากให้นายมาพิสูจน์บ้าบออะไรกัน ปล่อย!” ฉันตะเบ็งเสียงใส่หน้าเขาพร้อมกับพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ทว่ามือหนา ๆ ของเขานั้นกลับยิ่งบีบแน่นขึ้นจนฉันเริ่มเจ็บร้าวไปถึงกระดูกทั้งสองข้าง
“ปากดีนักนะยัยเด็กบื้อ ทีเมื่อกี้ยังแง้มประตูแอบดูฉันตาเยิ้มอยู่เลยไม่ใช่หรือไง” เขากระตุกยิ้มมุมปาก แววตาแพรวพราวอย่างคนเจ้าเลห์ที่เป็นต่อ
“ตาเยิ้มบ้านนายสิ! ฉันขยะแขยงต่างหาก ขยะแขยงคนมักมาก ไร้ยางอายแบบนายที่สุด! ต่อให้ผู้ชายตายไปจากโลกนี้จนเหลือนายแค่คนเดียว ฉันก็ไม่มีวันไปพิสูจน์เรื่องพรรค์นั้นกับไอ้หมอเถื่อนอย่างนายเด็ดขาด!” ฉันด่ากราดออกไปอย่างเหลืออด กระนั้นคนตรงหน้ากลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม นัยน์ตาคมกริบของเขากลับวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว รอยยิ้มยียวนเมื่อครู่จางหายไป เปลี่ยนเป็นความดุดันที่ทำเอาลมหายใจของฉันสะดุด
“ขยะแขยงนักใช่ไหม...หึ งั้นลองโดนไอ้คนมักมากคนนี้จูบดูหน่อยเป็นไง จะได้รู้ว่ามันน่าขยะแขยงอย่างที่ปากว่ารึเปล่า!”
“อื้อ!” ไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากด่าทออะไรอีก ท่อนแขนแกร่งก็ออกแรงกระชากร่างของฉันให้ปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาทันที พร้อมกับใบหน้าหล่อจัดที่โฉบลงมาบดขยี้ริมฝีปากฉันอย่างดุดันและจาบจ้วง!
ความตกใจทำให้ฉันเบิกตากว้าง สองมือที่ถูกรวบไว้พยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าเขากลับบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยคละคลุ้งตอกย้ำความป่าเถื่อนของคนตรงหน้า เขาจงใจบดจูบเพื่อสั่งสอนและปราบพยศจนฉันเริ่มหายใจไม่ออก รสสัมผัสร้อนรุ่มและหยาบคายนั้นสูบเอาเรี่ยวแรงของฉันไปจนหมด
แต่ถึงกระนั้น ความเจ็บใจและความโกรธก็ผลักดันให้ฉันฮึดสู้ ฉันรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย สะบัดข้อมือข้างหนึ่งจนหลุดจากการเกาะกุม ก่อนจะเงื้อมือขึ้นสูงแล้วตวัดฟาดลงบนซีกหน้าหล่อจัดนั้นเต็มแรง!
เพียะ!!
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มสากดังลั่นสนั่นห้อง ใบหน้าของหมอเสือหันไปตามแรงตบจนรอยนิ้วมือสีแดงเถือกปรากฏขึ้นบนผิวแก้มอย่างชัดเจน เขาชะงักงันไปชั่วขณะ ยอมผละริมฝีปากออกและปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระ
จังหวะนั้นเอง ฉันไม่รอช้า ใช้สองมือผลักแผงอกกว้างของเขาอย่างสุดกำลัง ร่างกายสูงใหญ่ที่ไม่ได้ตั้งตัวถอยร่นออกไปพ้นกรอบประตูห้องนอนของฉันทันที
“ออกไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ ไอ้หมอชั่ว!”
ปัง!!
ฉันตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัด ก่อนจะกระชากประตูปิดและกดล็อกลูกบิดอย่างรวดเร็ว เสียงประตูกระแทกวงกบดังลั่นจนผนังห้องสั่นสะเทือน
ฉันทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตู ร่างกายสั่นเทิ้มไปหมดทั้งตัว สองมือยกขึ้นปิดปากตัวเองที่ยังคงชาหนึบจากรอยจูบเมื่อครู่ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และเจ็บใจที่เสียรู้ถูกผู้ชายสารเลวคนนั้นรังแกเอาอีกจนได้!
ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดับไฟโกรธและลบรอยสัมผัสจาบจ้วงที่เขาทิ้งไว้ ทว่าผ่านไปได้ไม่นาน...เสียงที่ทำให้ฉันต้องเบิกตากว้างก็ดังทะลุกำแพงเข้ามาอีกครั้ง!
“อ๊า...ซี้ด...แรงอีก...” ตามด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังห้องให้ราบเป็นหน้ากลอง! มันเป็นเสียงที่ฉันจำได้ดีว่าคือเสียงอะไร ก็เป็นเสียงแบบที่เขาทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงคนนั้นไง!
