บทที่ 7 ช่วยเหลือตัวเอง
แต่เดี๋ยวก่อนนะ...ผู้หญิงชุดแดงคนนั้นกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยังมีเสียงครวญครางและเสียงตอกอัดที่ดุเดือดแบบนี้ดังขึ้นมาอีกล่ะ หรือว่าอีตาหมอชั่วนั่นแอบซุกใครไว้อีกคน!
ฉันพยายามข่มใจ ทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหูปิดตาตัวเองแน่น บอกตัวเองว่าจะไม่สนใจความระยำของผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว แต่เสียงบัดสีนั่นก็ยังคงดังกระหึ่มทะลุโสตประสาทอย่างไม่ลดละ ถึงกระนั้นความอยากรู้อยากเห็นที่ผสมปนเปกับความหมั่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมาจนฉันอดที่จะออกไปดูความทุเรศของอีตาหมอชั่วไม่ได้
สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้ ค่อย ๆ บิดลูกบิดแล้วแง้มประตูออกไปดูให้เห็นกับตา
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาฉันอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด!
บนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ยักษ์กลางห้องนั่งเล่นกำลังฉายภาพ ‘หนังสด’ ระดับเอชดีแบบเต็มตา! ภาพชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อนถูกเปิดประจานอยู่กลางห้อง โดยมีอีตาหมอเสือนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งพาดไปบนพนักพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ส่วนมืออีกข้าง...กำลังทำอะไรขยุกขยิกอยู่ที่ช่วงล่างของตัวเอง!
ท่าทางแบบนั้น...มือที่ขยับไปมาตรงจุดกึ่งกลางลำตัวแบบนั้น...มันทำให้สมองของฉันจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกลสุดกู่ว่าเขากำลัง ‘ช่วยเหลือตัวเอง’ อยู่กลางห้องนั่งเล่น!
แถมท่าทางของเขายังดูอินจัดจนน่าเกลียด ใบหน้าหล่อร้ายนั้นเงยขึ้นไปทางเพดาน สลับกับปรายตาดูจอทีวีจอใหญ่ยักษ์นั่นเป็นระยะ พร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน
“อื้อ... อ๊า...” ฉันเห็นเขาครางออกไป แล้วก็มือของเขาที่กำลังรูดชักขึ้นชักลงอย่างรวดเร็ว ขนาดว่าฉันเห็นแค่ข้างหลังของเขา ฉันยังจินตนาการไปได้ไกลมากมายขนาดนี้ ถือว่าฉันโชคดีเสียจริงที่ไม่ได้เห็นข้างหน้า ไม่เช่นนั้นอุจาดตาของฉันแย่ แค่นี้ก็อุจาดตามากแล้ว
โอ๊ย!...นี่เขามันโรคจิตขั้นวิกฤตชัด ๆ เลย
ความลามกจกเปรตของผู้ชายคนนี้มันทะลุเพดานจนฉันแทบจะเป็นบ้าตาย ฉันยืนสั่นไปทั้งตัว พยายามค้นหาคำด่าสารพัดในพจนานุกรมมาสบถใส่เขา แต่มันกลับตื้อตันไปหมดเพราะความหน้าหนาของเขามันเกินขอบเขตที่มนุษย์ปกติจะรับไหว คนบ้าอะไรมานั่งเปิดหนังโป๊ดูเสียงดังลั่น แถมยังทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอยู่กลางพื้นที่ส่วนรวม โดยไม่แคร์เลยสักนิดว่ามีผู้หญิงอีกคนร่วมห้องอยู่ด้วย!
อีตาหมอชั่ว! ไอ้คนหน้าด้าน! ไอ้คนไร้ยางอายที่สุดในโลก!
<<<<<<
[ Part : หมอเสือ ]
ผมยกมือขึ้นลูบซีกแก้มข้างที่เพิ่งถูกฝ่ามือเล็ก ๆ นั่นตวัดฟาดลงมาเต็มแรง ร่องรอยแสบยิบยังคงเด่นชัดอยู่บนผิวหน้าของผม
ปัง!!
เสียงประตูกระแทกปิดและสับล็อกดังลั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกโกรธหรือขุ่นเคืองเธอเลยแม้สักนิดเดียว ทว่าในทางกลับกัน... มุมปากของผมกลับยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำกับผมแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่มีแต่ประเคนตัวให้ ยอมตามใจผมทุกอย่าง แต่กับยัยเด็กนักศึกษาแพทย์หน้าหวานคนนี้ ยิ่งผมต้อน เธอยิ่งพยศ ยิ่งถูกกระชากเข้ามาใกล้ เธอก็ยิ่งสู้มือ
ทุกถ้อยคำด่าทอที่แผดออกมาจากปากกระจับนั่น ไม่ว่าจะเป็นไอ้หมอเลว ไอ้คนชั่ว ลามก จกเปรต...แทนที่จะทำให้ผมหงุดหงิด มันกลับปลุกความตื่นตัวในกายของผมให้ลุกโชนขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งเธอด่า ผมก็ยิ่งชอบใจ ยิ่งอยากแกล้ง อยากเห็นใบหน้าหวาน ๆ นั่นสติแตก และอยากให้เธอด่าผมอีก
คนอย่างยัยวันวิสา...ทั้งดื้อรั้นและอยากรู้อยากเห็น มีหรือจะยอมข่มตาหลับลงง่าย ๆ โดยไม่แอบเปิดประตูออกมาดู
ความคิดนั้นทำให้เจ้าน้องชายใหญ่โตของผมตื่นตัวขึ้นมาทันที ผมหมุนตัวเดินกลับไปที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง กดรีโมตเปิดหนังสดฉายขึ้นบนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ยักษ์ ปล่อยให้เสียงครวญครางหยาบโลนดังกระหึ่มไปทั่วห้องนั่งเล่น ก่อนจะปลดเปลื้องกางเกงวอร์มเลื่อนต่ำลงมา ก้าวลงไปนั่งพิงพนักโซฟาแล้วเริ่มรูดท่อนเนื้อของตัวเองขึ้นลงอย่างหน้าไม่อาย
ผมรู้นิสัยเธอดี...อีกไม่นานยัยตัวดีจะต้องแง้มประตูออกมาดู และจะต้องอ้าปากด่าผมฉอด ๆ แน่
เพียงแค่จินตนาการถึงใบหน้าเห่อแดงด้วยความโกรธของเธอ กระทั่งนึกถึงวินาทีที่ฝ่ามือเรียวนั่นตวัดตบหน้าผม อารมณ์ดิบในกายก็ยิ่งพุ่งสูงจนแทบคลั่ง ตัวตนกลางลำตัวขยายใหญ่ยาวปวดหนึบจนทนไม่ไหว ผมแหงนใบหน้าขึ้นมองเพดานห้อง เร่งจังหวะการชักรูดข้อมือให้เร็วและถี่กระชั้นยิ่งขึ้น
“อ๊าส์...ยัยเด็กบ้า...” ผมครางเสียงต่ำออกมาอย่างเหลืออด จงใจส่งเสียงกระเส่าให้ลอยผ่านแผ่นประตูห้องนอนของเธอ เพื่อล่อให้เหยื่อตัวน้อยหลวมตัวเปิดประตูออกมา
ทว่าผมคิดไม่ผิดจริง ๆ สุดท้ายเธอก็เปิดประตูออกมาดูผมจนได้ บานประตูห้องที่ถูกแง้มออกพร้อมกับดวงตากลมโตที่แอบมองลอดออกมา เป็นหลักฐานชั้นดีว่ายัยเด็กบื้อทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว สุดท้ายเธอก็ยอมเปิดประตูออกมาดูผมจริง ๆ
