บทที่ 9 ปวดฉี่จนทนไม่ไหวแล้ว

ฉันออกแรงทุบตีหมอนใบนั้นอย่างบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ ซัดกำปั้นระบายความแค้นจนหมอนแทบจะขาดให้ได้ กระทั่งเรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มถดถอย สองแขนล้าจนยกแทบไม่ขึ้น หอบหายใจแฮกจนหน้าอกกระเพื่อมไหว สุดท้ายความเหนื่อยล้าทางร่างกายก็บังคับให้ฉันต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปเอง

ฉันปล่อยหมอนในมือทิ้งลงบนที่นอนอย่างหมดสภาพ ทร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ