บทที่ 15 บังเอิญจัง!

หญิงสาววัยสิบเก้ากำลังมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์เพื่อกลับบ้าน เมื่อถูกเรียกชื่อจากคนในรถที่ชะลอเข้าจอดชิดทางเดินเท้า

รินรดารู้สึกตัวลอยๆอยู่ด้วยความโล่งใจ ที่การสอบเพื่อจบการศึกษาในระดับปวส.ลุล่วงไปด้วยดี จึงไม่ได้ยินเสียงเรียกตั้งแต่ครั้งแรก กระทั่งถูกเรียกซ้ำด้วยเสียงดังขึ้น

“รินรดา”

นั่นแหละจึงหั...