บทที่ 24 ยังไม่ตายถือว่าอาการไม่หนัก(2)

“รักฉันขนาดนั้นเชียว รักฉันจนต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้นอนกับฉัน ต่อไปก็รับกรรมของตัวเองแล้วกัน”

อันวารมองรอยที่ลำคอของซีรีน รอยจ้ำสีกุหลาบตัดกับผิวของเธอชัดเจน เขาเผลอแตะลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง ความคิดอยากสัมผัสว่าคืนนั้นเป็นอย่างไรกันก็ผุดขึ้นมาในหัว

“บ้าเอ๊ย...คิดบ้าอะไร ผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ