บทที่ 6 ซุ่มซ่าม
"อ๊าา อู้ยยย..." เธอห่อปากร้องครางออกมาอย่างชอบใจกับบทรักดิบเถื่อนของเขาที่ปรนเปรอเธออย่างถึงใจ มิน่าล่ะสาวๆก็อยากมีประสบการ์กับตุลาคาสโนว่าหน้าหยกแค่เธอหาทางมาเจอเขาก็ยากพอแล้วยังดีที่ไม่เสียเที่ยวนะได้กินตุลาสมใจ
"หืมม ขอผมขับขี่รถมเมล์บ้างนะรอบนี้ว่าจะขี่ได้มันส์แค่ไหน" ตุลากัดฟันพูดกับเธออย่างกระสันสวาท
"อ๊าา ขี่เลยค่ะ อ้าา รถเมล์รอนานแล้ว อ่าาม.." เธอท้าทายเขาเต็มที่
ตุลาไม่รอช้าสตาร์ทเครื่องทันทีขับโยกพวงมาลัยหมุนสะโพกวนไปซ้ายไปขวาสลับเบรกหัวทิ่มหัวตำลงไปในช่องสวาทเป็นจังหวะจนเธอครางเสียงหลงกับจังหวะเบรกอันเร้าใจของเขา
"อ๊าา ตุลาขา เสียวร่องไปหมดแล้วค่ะอ่าา อู้วว.." เธอบอกเขาตะกุกตะกักที่เขาขับขี่เธออย่างกับแข่งดรีฟท์รถแล้วเพิ่มแรงตอกลำรักแท่งใหญ่ใส่ช่องสวาทเธอแรงๆ
"พับบๆๆ พับบๆๆ"
"อ่าาส เด้งดีจริงๆ หืมม..." เขาจับเอวคอดเร่งซอยสะโพกติดกันอย่างแรงไม่ยั้ง แรงมีเท่าไหร่กระแทกกระทั้นใส่อย่างเต็มแรงที่มีเธอก็เด้งสะโพกส่ายร่อนใส่เขาอย่างไม่ยอมกันต่างรุกรับกันอย่างเต็มแรงและถึงใจจนเธอจอดป้ายก่อนเขา
"อ๊าา อ่าาายส์..." เธอร้องออกมาอย่างสมใจที่เขาปลดปล่อยอารมณ์ดิบเถื่อนใส่เธอ ตุลาซอยสะโพกถี่ๆติดกันจนเธอหน้าแหยด้วยความเสียวที่เขาส่งลำรักแท่งใหญ่เข้าออกช่องสวาทเธออย่างหนักหน่วง
"พับบๆๆ พับบๆๆ..."
เสียงครวญครางปนกับเสียงน้ำแตกตีกันเขาเกร็งสะโพกโยกหมุนสะโพกถี่ๆยาวๆจนแตกลาวาใส่เครื่องป้องกันอีกครั้งอย่างถึงใจ
"อ้าาาย์..."
"โอ้วววส์..."
ชายหนุ่มถอนลำรักออกมาจนสุดลำและรูดเครื่องป้องกันออกจากลำรักแท่งใหญ่ที่อ่อนตัวลงทิ้งขยะลุกขึ้นไปห้องน้ำแล้วกลับออกมาแต่งตัวเรียบร้อยนั่งบนโซฟาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบมองไปที่รถเมล์ที่นอนหมดสภาพสาวสวย
"คุณจะค้างที่นี่ก็ได้นะรถเมล์" ตุลาบอกเธอ
"งั้นคืนนี้รถเมล์ขอนอนที่นี่นะคะ" เธอบอกอย่างดีใจคิดว่าตุลาจะนอนกับเธอด้วย แต่ไม่ใช่เขาให้เธอนอนที่ห้องนี้แล้วเขากลับไปที่ห้องเพนท์เฮ้าส์ของเขาที่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมนี้
"ตามสบายนะ ผมขอตัวก่อนนะ" ตุลาลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง
"คุณตุลาคะ คุณตุลา.." เสียงแหลมดังตามหลังเขาเธอร้องเรียกเขาจนเขาออกไปจากห้อง
"รถเมล์จะสยบคุณตุลาให้ได้ค่ะ" เธอพูดออกมาอย่างมั่นใจคิดว่าตุลาติดใจลีลาเซ็กส์ของเธอแต่ไม่ใช่เลย ใครก็ได้ที่ทำให้เขาผ่อนคลายได้เขาพร้อมจะสนองอย่างเต็มที่เลยทีเดียว
หลังจากที่งานเปิดตัวแฟชั่นเสื้อผ้าของพี่ซูซี่จบลงก็ได้รับความสนใจจากกลุ่มวัยรุ่นที่ชื่นชอบการแต่งตัวทำให้มีออเดอร์เข้ามามากมาย
“ว่าไงสุนิ” ซูซี่รับสายของลูกน้องสาวหน้าหวานของเธอ
“สุนิจะขอลาพักจนกว่าคุณพ่อจะหายได้มั้ยคะ” สุนิสาถามเจ้านายของเธอ
“ได้สิ สุนิหยุดจนคุณพ่อหายก่อนก็ได้ทางนี้เจ้ยังเอาอยู่จ้ะ” ซูซี่บอกสุนิสาเพราะเธอกำลังยุ่งหัวหมุนกับออเดอร์เสื้อผ้าวัยรุ่นนี่ได้รับความนิยมมากในตอนนี้แต่ก็ไม่มีปัญหา
“ขอบคุณค่ะเจ้ แล้วสุนิจะไปทำงานชดใช้ให้นะคะ” สุนิสาบอกเจ้านายที่ใจดีของเธอทั้งที่ไม่ต้องขอลาก็ได้แต่เธอไม่อยากเป็นตัวอย่างให้คนพนักงานอื่นเลียนแบบ
“พรุ่งนี้เจ้กับยัยแจนจะไปเยี่ยมคุณพ่อนะคะ” ซูซี่บอกลูกน้องสาวเพราะเธอกับสุนิสาต่างก็สนิทสนมคุ้นเคยกับคุณพ่อคุณแม่ของกันและกันอยู่แล้ว
“งั้นเจอกันพรุ่งนี้ค่ะเจ้” สุนิสาคุยกับเจ้านายเสร็จก็วางสายแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้นของคุณพ่อที่มีน้องชายนั่งเฝ้าอยู่ “สิธาจะเอาอะไรไหมพี่จะลงไปซื้อกาแฟ” หญิงสาวถามน้องชายของเธอ
“ผมขอชาเขียวกับเค้กครับ” สิธา หรือ สิทธา เรืองไกรวุธ วัย20ปี น้องชายของสุนิสา
“ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่นะ” สุนิสาบอกน้องชายแล้วเดินออกไปที่ลิฟต์ลงไปร้านกาแฟชื่อดังสั่งกาแฟกับชาเขียวและเค้กให้น้องชายเมื่อได้ตามที่ต้องการเธอก็เดินออกประตูมาก้มดูดกาแฟแล้วไม่ได้มองทางพอเงยหน้าก็ชนร่างสูงเข้าจังๆ
“อุ้บบ!...” ตุลาตกใจยื่นมือไปดึงหญิงสาวคนหนึ่งที่ชนเขาเต็มๆ
“ว้ายย!!..” สุนิสาร้องออกมาอย่างตกใจคิดว่าเธอคงจะหงายหลังลงไปอย่างแน่นอนจึงหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกแต่ไม่ล้มแฮะจึงลืมตาขึ้นช้าๆเห็นตุลามองเธออยู่อย่างอึ้งๆ
“ยืนได้เองได้นะครับ” เขาถามเธอเบาๆ
“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ” สุนิสาขอบคุณเขาเบาๆและมองเขาเต็มตาและเธอก็ตาโตขึ้นมา นี่เธอชนนายคาสโนว่าหน้าหยกนี่นา ตายๆแน่
“ที่หน้าทีหลังเดินก็มองทางด้วยนะครับ” ตุลาบอกผู้หญิงที่ชนเขา
“เอ่อ..ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ” สุนิสาไม่กล้าต่อว่าเขาเพราะเธอผิดเองที่ไม่ดูทาง มองเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตรงหน้าอกจนถึงเป้ากางเกงเปียกเป็นทางยาวลงไปอย่างพอดิบพอดีตรงเป้าของเขา
“ไม่เป็นไรครับ” ตุลาบอกขณะที่สุนิสาล้วงผ้าเช็ดหน้าสีหวานขึ้นมาซับตรงรอยเปียกให้เขาแต่มันช่วยอะไรไม่ได้
“ขอโทษอีกครั้งนะคะ จะให้ฉันรับผิดชอบยังไงก็บอกเลยนะคะ” สุนิสาบอกเขาอย่างรู้สึกผิดที่ทำเขาเปียก
“คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ” ตุลาถามเธอที่ยืนหน้าแดงอยู่ตรงหน้าเขาเพราะซับน้ำกาแฟชาเขียวลงไปถึงแค่เอวสอบ
“เอ่อ..มาเยี่ยมคุณพ่อค่ะ คุณละคะ” สุนิสาตอบและถามเขากลับ
“ผมมาเยี่ยมเพื่อนคุณแม่ครับ แต่คงไปไม่ได้แล้วล่ะ” ตุลาพูดแล้วชี้ลงหน้าอกเขา
“ขอโทษจริงๆนะคะ ให้ฉันไปหาเสื้อมาเปลี่ยนให้ไหมคะ” สุนิสาถามอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับบ้านดีกว่าครับ” ตุลาบอกเธอและกำลังจะถามชื่อเธอแต่
“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ทิ้งให้น้องชายเฝ้าคุณพ่อคนเดียวนานแล้วค่ะ” สุนิสายกมือไหว้เขาและเดินไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ตุลามองตามอย่างงงๆ
ชินหิ้วตะกร้าของเยี่ยมเดินมาเห็นเจ้านายเขายืนถือผ้าเช็ดหน้าสีหวานในมือและเสื้อเปียกเป็นทางยาวก็ขำและอดแซวไม่ได้
“อ้าวคุณตุลย์ ทำไมเปียกอย่างนี่ล่ะหรือสาวฝากรักไว้ครับ” ชินถามแล้วยิ้ม
“เอ่อว่ะ สวยน่ารักด้วย” ตุลาตอบเพื่อนและมองไปทางที่สุนิสาเดินจากไป
“เธอไม่รับผิดชอบเลยเหรอครับ” ชินถามเจ้านาย
“ไม่เป็นไรหรอก”
“อ่อสุภาพบุรุษ” ชินแซวขำๆ
“กลับเถอะ วันนี้คงไม่ได้ไปเยี่ยมคุณลุงสุพจน์แล้วล่ะ” ตุลาบอกชินและเดินนำออกไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล
“กลับบ้านเลยใช่มั้ยครับคุณตุลย์” ชินถามเจ้านาย
“ไปโรงแรม” ตุลาตอบชินสั้นๆแล้วก็ขึ้นรถกลับโรงแรมกัน
เมื่อถึงห้องตุลาก็รีบขึ้นไปจัดการกลิ่นกาแฟชาเขียวที่ห้องน้ำจนเรียบร้อยเขาก็ออกมานั่งปล่อยอารมณ์ที่ระเบียงกว้างมีสระว่ายน้ำขนาดกลางอยู่และเก้าอี้นอนอีกสี่ตัว เขาจึงล้มตัวนอนเล่นมองออกไปทะเลกว้างสุดสายตาและคิดถึงตอนที่ชนกับสุนิสาโลกจะกลมไปไหมเขาเพิ่งเจอเธอที่กรุงเทพเมื่ออาทิตย์ก่อนที่โรงแรมของเขาและวันนี้ก็เจอเธออีกครั้งที่พัทยา เธอเป็นคนที่นี่หรือมาทำอะไรแต่เธอบอกว่ามาเยี่ยมพ่องั้นแสดงว่าเธอเป็นคนพัทยาเหรอเขาคิดไปเพลินๆก็เผลอหลับไป
สุนิสาไปซื้อกาแฟกับชาเขียวอีกครั้งแต่คนละร้านกันและก็กลับขึ้นมาที่ห้องพักฟื้นของคุณพ่อของเธอ
“ซวยจริงๆเลย” สุนิสาเดินบ่นเข้ามาในห้อง
“บ่นอะไรครับน้องสุนิ” คุณพ่อพจน์ หรือ คุณสุพจน์ เรืองไกรวุธ พ่อของสุนิสาที่นอนอยู่บนเตียงอ้าปากรอรับผลไม้ที่คุณแม่วิว หรือ วิไล เรืองไกรวุธ ป้อนให้อย่างมีความสุขไม่เหมือนกับเป็นคนไข้เลยสักนิด
“ก็เมื่อกี้สุนิเดินชนผู้ชายคนหนึ่งค่ะ ทำกาแฟกับชาเขียวหกเปียกเต็มเสื้อเขาเลยค่ะ” สุนิสาบอกท่าน
“อ้าว..แล้วน้องสุนิเป็นอะไรหรือเปล่าครับลูก” คุณสุพจน์ถามลูกสาวสุดที่รักอย่างเป็นห่วง
“นั่นสิลูกสุนิ” แม่วิวก็อยากรู้ด้วย
“ดูแล้วคงไม่เป็นอะไรหรอกครับแม่” สิทธาว่าให้พี่สาว
“นี่สิธา แกไม่พูดก็ไม่มีใครว่านะ” สุนิสาพูดแล้วชี้หน้าน้องชาย
“ก็จริงนี่ครับ” สิทธายังยืนยัน
“พอๆลูกอย่างแกล้งพี่เขา แล้วน้องสุนิไม่รับผิดชอบเขาเหรอครับ” คุณพ่อถามเสียงนุ่ม
“สุนิก็ถามแล้วนะคะแต่เขาบอกว่าไม่เป็นไรครับ แล้วกาแฟผสมชาเขียวคงจะอร่อยน่าดูเลยค่ะ คิกๆคิกๆ..” สุนิสาหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่คนที่เธอชนเป็นตุลา คนที่เธอไม่ถูกชะตากับเขาอย่างแรงเพราะความเจ้าชู้ของเขานั่นเองแต่หารู้ไม่ว่าเธอดันไปถูกตาคาสโนว่าหน้าหยกให้แล้วน่ะสิ
“ก็ถือว่าโชคดีที่เขาไม่ว่าอะไร บางคนเขาก็เอาเรื่องนะที่ทำเขาเปื้อนและเสียเวลาน่ะ ต่อไปน้องสุนิก็ระวังตัวหน่อยนะลูก” คุณสุพจน์เตือนลูกสาวคนสวย
“ค่ะคุณพ่อ ต่อไปสุนิจะมองซ้ายมองขวาก่อนเดินค่ะ” สุนิสาพูดจบคุณแม่วิวก็ตีแขนเนียนไปหนึ่งทีเบาอย่างหมั่นไส้ลูกสาวที่ยังมีแก่ใจล้อเล่นอีก
“สมน้ำหน้า” สิทธาทำหน้าเยาะเย้ยใส่พี่สาวแต่ครั้งนี้เธอไม่สนใจ
“งั้นสุนิไปหาคุณตาก่อนนะคะไม่รู้มีอะไรถึงโทรตามค่ะ” สุนิสาบอกคุณพ่อคุณแม่ของเธอที่ยังป้อนผลไม้กันอยู่บนเตียง เธอมองแล้วยิ้มกับความน่ารักของพ่อแม่ที่เห็นอยู่ตลอดมาตั้งแต่เธอโตมา
“ไปเถอะลูก เดี๋ยวเย็นๆค่อยมาเปลี่ยนแม่นะจ้ะ” คุณแม่วิวบอกลูกสาวเพราะท่านรู้ว่าคุณตาคิดถึงหลานสาวจึงโทรตามเพราะตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพสุนิสายังไม่ได้ไปกราบสวัสดีคุณตาคุณยายเลย
