บทที่ 12 2.4 ความรักที่ไม่มีอยู่จริง
แต่การได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาอานนท์ไม่เคยรู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ แล้วที่นอนกอดเธอทุกคืนนั้นหมายความว่าอย่างไร ทำให้เธออดถามชายหนุ่มออกไปไม่ได้
“แล้วการใช้ชีวิตคู่ของเรา ที่ผ่านมามันไม่ได้ทำให้พี่รักแป้งบ้างเลยเหรอคะ”
“ขอโทษ พี่พยายามแล้ว แต่แป้งก็ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่พี่ชอบเลย”
“พี่นนท์ก็เลยทรยศ นอกใจแป้งใช่ไหมคะ ดีจังเลยนะคะเมื่อไม่ได้รักภรรยาของตัวเองแล้ว ก็สามารถมีชู้ได้โดยไม่กลัวการทำผิดศีลข้อสาม ไม่สนแม้ว่ามันจะทำให้ใครเสียใจได้บ้าง แป้งผิดเองค่ะที่รักพี่อยู่ฝ่ายเดียว แป้งขอโทษ แต่ตอนนี้แป้งยังไม่มีคำตอบอะไรให้พี่ทั้ง
นั้น ให้เวลาแป้งหน่อยนะคะ”
ขณะที่ต่อว่าสามีออกไป น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว จนตัวเองต้องรีบเช็ดน้ำตาออก โดยไม่สนใจว่ามันจะทำให้เครื่องสำอางที่บรรจงแต่งแต้มเพื่อหวังให้สามีพอใจ แต่เพราะหญิงสาวไม่อยากให้สามีเห็นความอ่อนแอของตัวเองมากไปกว่านี้ และตอนนี้เธอก็อยากไปให้พ้นหน้าผู้ชายที่ใจร้ายกับเธอเหลือเกินไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน
ขณะที่ปภาดากำลังก้าวเท้าเดินหนีออกจากบริเวณนั้น อานนท์ก็ขยับเท้าเข้ามาขวาง แล้วเอามือจับที่ต้นแขนทั้งสองของภรรยา พร้อมกับสบสายตาเพื่อให้รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดก่อนหน้านี้มันคือความจริง ความจริงชายหนุ่มก็ไม่คิดว่าวันนี้มาถึงเร็วขนาดนี้
ถึงแม้ไม่ได้รักปภาดาตั้งแต่แรก และการแต่งงานของเขาเพียงเพื่อต้องการเอาคืนผู้หญิงคนนี้กับช่วยให้ธุรกิจคอนโดที่เขาอยากจะทำมันได้ไปต่อก็เท่านั้นเอง
แต่พอใช้ชีวิตด้วยกันเขาเรียนรู้ว่าการมีปภาดาอยู่ในชีวิตมันก็ไม่ได้แย่เรียกว่ามีก็ได้ไม่มีก็ได้ ดังนั้นหากเขาไม่ได้มาเจอเหมือนดาว เรื่องของเขากับปภาดาคงจะเดินต่อด้วยกันได้ไม่ยากนัก
“แป้ง พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ เราจากกันด้วยดีเถอะนะอย่างน้อยหากในอนาคตต้องทำงานร่วมกันมันจะได้ไม่มีปัญหา”
เมื่อได้ยินคำพูดเห็นแก่ตัวของสามีแบบนั้น ทำให้อดอยากรู้ไม่ได้ว่าทั้งสองคนไปมีความรู้สึกแบบนี้ด้วยกันตั้งแต่เมื่อไร ในเมื่อเธอก็อยู่กับเขาตลอดเวลา
“แป้งขอถามได้ไหมคะ พี่กับเขามีอะไรกันแล้วใช่ไหม”
เมื่อเห็นอานนท์พยักหน้าตอบรับ จากนั้นเธอก็ถามว่าตั้งแต่เมื่อไร ซึ่ง
คำตอบที่ได้รับคือเมื่อห้าเดือนที่ผ่านมาในงานเลี้ยงพนักงานของโรงแรม วันนั้นปภาดาต้องบินไปกรุงเทพฯ ด่วนเนื่องจากเจ้าสัวรุจน์ไม่สบาย ตอนแรกอานนท์จะขอตามไปด้วย
แต่ปภาดาบอกให้เขาไม่ต้องไป เพราะงานทางนี้ก็สำคัญ อีกอย่างเตี่ยเธอถึงมือหมอแล้ว ซึ่งอานนท์ก็เข้าใจความหวังดีของภรรยาจึงอยู่ร่วมงานเพียงลำพัง เมื่อได้ยินคำตอบทั้งหมดจากสามีเธอรู้ทันทีว่าเขาไม่ได้เลือกเธอเป็นครอบครัวอีกแล้ว
“ค่ะ แป้งเข้าใจแล้ว มีอะไรที่แป้งต้องรู้อีกไหมคะ ถ้าไม่มีแป้งขอตัวก่อนนะคะ”
พูดจบหญิงสาวก็เดินจากไปทันที จึงทำให้ตอนนี้เหลือเพียงอานนท์เท่านั้นที่มองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาว ซึ่งตอนนี้เขาก็ชักไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือเปล่า
เพราะเมื่อคิดว่าต่อไปจะไม่มีผู้หญิงคนนี้อยู่ข้าง ๆอีก หัวใจของชายหนุ่มมันก็รู้สึกหวิว ๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และก่อนที่เธอจะบอกว่าจะให้คำตอบที่เขาพอใจ พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ยังไม่ได้รู้สึกว่าในหัวใจมันจะรู้สึกอะไรเลยนอกจากรู้แค่ว่าเธอจะอยู่หรือไปก็คงเหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ทั้งที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รักปภาดาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่หน่า
และตอนนี้คนที่อานนท์อยากใช้ชีวิตด้วยมากที่สุดก็คือเหมือนดาว ผู้หญิงที่มีอายุน้อยกว่าเขาถึงสิบปี ซึ่งเหมือนคู่ของคิมหันต์กับคีตภัทร และนอกจากนั้นเลขาสาวยังเป็นคนเรียบร้อยและมีอะไรหลายอย่างคล้ายคีตภัทรอีกด้วย
ซึ่งทำให้เวลาที่อยู่กับเลขาสาว เขามักจะนึกถึงช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกับคีตภัทรในช่วงเวลาที่เกือบจะได้แต่งงานกัน เพราะอายุของเหมือนดาวตอนนี้ก็พอๆ กับคีตภัทรในตอนนั้น
ปภาดาเดินช้า ๆอย่างคนไร้วิญญาณและจิตใจ และเมื่อเข้ามายังห้องนอนได้ก็ล้มตัวลงไปกับที่นอนพร้อมกับปล่อยเสียงร้องไห้อย่างไม่อาจเก็บกักความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเอาไว้ได้
และไม่สนใจว่าตอนนี้ตนอยู่ในสภาพไหน แม้ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอที่โดนผู้ชายคนนี้ทำร้ายและทำลาย แต่มันก็เป็นครั้งแรกที่เธอถูกทำร้ายในตอนที่รักเขาหมดหัวใจ ทั้งที่เธอก็ควรจะรู้ได้แล้วว่าคนอย่างอานนท์นั้นเลวร้ายขนาดไหน เพราะมันจะได้ไม่มีครั้งต่อไปอย่างเช่นครั้งนี้อีก
