บทที่ 23 4.5 ครั้งสุดท้ายด้วยหัวใจรัก

แต่เมื่อมองดูคนนอนหลับที่ยังโอบกอดเธอเอาไว้แน่น รอยยิ้มบนหน้าหวานก็ผุดขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วเรียวเล็กของตัวเองลูบไล้ไปตามส่วนโค้งต่าง ๆของใบหน้าคมเข้มก่อนจะมาสิ้นสุดริมฝีปากหนาอย่างอ้อยอิ่ง ทันใดนั้นนิ้วเรียวก็ถูกมือหนาจับไว้ พร้อมกับพูดเหมือนคนที่เพิ่งจะตื่นทั้งที่ยังหลับตาอยู่

“อย่าเพิ่งกวนพี่ได้ไหมครับดาว”

“พะ พี่นนท์ ขอโทษค่ะ”

เมื่อปภาดาได้ยินผู้ชายที่นอนกอดเธอมาค่อนคืนเรียกชื่อของผู้หญิงอีกคน พลางน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่คิดเลยว่าจะได้ยินเขาเรียกชื่อผู้หญิงอีกคนหลังจากที่พึ่งจะมีอะไรกับเธอไป หลังจากที่ขอโทษชายหนุ่มไปแล้ว หญิงสาวก็พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของคนตัวหนาทันที

ทำให้คนที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นต้องลืมตามองดูคนร่างเล็ก และเมื่อเห็นว่าเป็นปภาดาทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปสักพักก่อนจะยอมปล่อยให้เธอลงจากเตียงทั้งที่ร่างไร้ซึ่งสิ่งปกปิดใด ๆทั้งสิ้น

ตอนนี้อานนท์กำลังมองแผ่นเปลือยเปล่าที่มีอาการสั่นสะท้านเหมือนคนที่กำลังสะอื้นแต่พยายามกลั้นมันเอาไว้และร่างนั้นค่อยๆ หายลับสายตาเข้าไปในห้องน้ำ ทางด้านปภาดาหลังจากที่เข้ามาให้ห้องน้ำได้ก็รีบเปิดเรนชาวเวอร์พร้อมกับปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างสุดเสียง จากที่ยืนให้สายน้ำช่วยชะล้างร่องรอยพิศวาสที่คนใจร้ายได้ทำมันทิ้งไว้บนร่างกายของเธอ

ไม่ว่าเธอจะพยายามเท่าไรผู้ชายอย่างอานนท์ก็ไม่เคยสนใจมันอยู่ดี หญิงสาวไม่เคยรู้สึกสมเพชตัวเองครั้งไหนเท่าครั้งนี้เลย ครั้งแรกที่รู้ว่าเขามีผู้หญิงอื่นว่าน่าอายแล้วที่ลูกสาวเจ้าสัวอย่างเธอกลับสู้ไม่ได้แม้กระทั่งเด็กกำพร้าอย่างเหมือนดาว

แต่ครั้งนี้ก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รักยังจะคิดเข้าข้างตัวเองจนเอาตัวใส่พานให้เขาเชยชม แค่นั้นยังไม่พอหลังจากเสร็จสมจากร่างกายของเธอเขายังคิดว่าเป็นเหมือนดาวอีก ไม่ต้องเป็นเหมือนดาวหรอกต่อให้หญิงขายบริการตอนนี้ยังมีค่ามากว่าเธอเสียอีกที่อย่างน้อยพวกเธอเหล่านั้นก็ยังได้เงินกลับมาใช้สอยอยู่บ้าง แต่เธอกลับได้แต่ความเจ็บช้ำและดูถูกตัวเองเท่านั้น

ขณะที่จมอยู่กับความน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเอง เรี่ยวแรงที่จะยืนตอนนี้แทบไม่มีอยู่แล้ว ทำให้หญิงสาวค่อย ๆนั่งลงไปกับพื้นของห้องน้ำที่ตอนนี้ร่างกายของเธอมีเพียงสายน้ำจากเรนชาวเวอร์เท่านั้นที่ไหลผ่านในสภาพไม่มีเสื้อผ้าใด ๆที่ปกปิดร่างกายเอาไว้เลยสักชิ้น

ทางด้านอานนท์หลังจากที่ปภาดาเดินลงจากเตียงเพื่อไปเข้าน้ำ เขาก็ไม่สามารถนอนหลับได้อีกเลยทั้งที่เพิ่งนอนไปได้ชั่วโมงกว่าๆเท่านั้นเอง ภาพที่เห็นแผ่นหลังของภรรยาสั่นสะท้านเพราะพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ ทำให้ความสุขที่เพิ่งได้รับจากหญิงสาวก่อนหน้านี้อย่างสุขล้นนั้นไม่เหลือทิ้งไว้ในหัวใจของชายหนุ่มอีกเลย

อานนท์ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรดีในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ได้ใช้เวลาร่วมกับครอบครัวสกุลวัฒนาวัตรเขามีความสุขมาก โดยเฉพาะกับปภาดาและหลานชายของเธอ ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นอาจเป็นเพราะเขามีความผูกพันกับทั้งสองคนมากกว่าคนอื่น

แต่ตอนนี้คนที่เขานึกเป็นห่วงมากที่สุดคือผู้หญิงที่หายไปในห้องน้ำเป็นเวลานานแล้ว ทำให้ตอนนี้ชายหนุ่มต้องมายืนอยู่หน้าห้องน้ำ พร้อมกับเคาะเรียกเธอเป็นเวลามากกว่า10นาที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“แป้งครับ แป้ง ได้ยินพี่หรือเปล่าครับ เปิดประตูให้พี่หน่อย แป้งอยู่ในนั้นนานแล้วนะครับ แป้ง”

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ขณะที่เรียกหญิงสาวออกมามือหนาก็ยังเคาะประตูไม่หยุด ทันใดนั้นเองประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้หญิงตัวเล็กที่ขาวซีดไร้เสื้อผ้าปกปิด แถมผมที่เคยยาวสลวยกลับเปียกไปด้วยน้ำรวมถึงทุกส่วนของร่างกายเธอด้วย

“แป้ง!” หลังจากที่ตกตะลึงกับสภาพของภรรยาจนเผลออุทานออกมาก่อนจะรีบไปหาผ้าขนหนูมาเพื่อเช็ดตัวให้พร้อมกับคลุมร่างกายเล็กเพื่อมอบความอบอุ่นให้แก่เธอ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ลงเมื่อผ้าขนหนูที่เขาตั้งใจหยิบมาเพื่อจะคลุมให้แต่เธอกลับหลบผ้าผืนนั้นก่อนที่จะดึงมันมาจากมือของเขาเพื่อมาคลุมร่างกายของตัวเองเอาไว้เอง

ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ในความรู้สึกของอานนท์มันบอกว่าความสัมพันธ์ของเขากับภรรยานั้นแย่กว่าวันที่เขาขอหย่าจากเธอเสียอีก

“แป้งเป็นอะไรไปครับ คุยกับพี่หน่อย อย่าเอาแต่นิ่งแบบนี้สิ พี่ทำอะไรให้แป้งไม่พอใจก็พูดมันออกมาได้ไหมครับ แป้งคร้าบ”

หลังจากที่ปภาดาดึงเอาผ้าเช็ดตัวจากสามีแล้วเธอก็กำลังจะเดินหนีจากผู้ชายคนนี้ทันที แต่อานนท์ก็ไวพอที่คว้าต้นแขนของเธอไว้ได้ ก่อนจะถามคำถามที่เขาน่าจะรู้คำตอบดีว่าเหตุใด

และตอนนี้หญิงสาวก็มองหน้าเขาด้วยแววตาตัดพ้อเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวพร้อมกับพูดด้วยเสียงเย็นชา น้ำเสียงนี้ที่อานนท์ลืมมันไปแล้วว่าเธอเคยใช้พูดกับเขาตอนที่ทั้งสองคนยังไม่ถูกกันเมื่อหลายปีก่อน

“ไม่มีอะไรจะพูด แล้วก็กรุณาปล่อยดิฉันได้แล้ว คุณอานนท์ รัตนบวร”

“แป้ง!” อานนท์มองผู้หญิงที่อยู่บนด้านหน้าตนและมองลึกเข้าไปในแววตาของหญิงสาว แต่ก็ต้องตกใจเพราะในนั้นมันบอกเขาว่า ตอนนี้ปภาดาไม่มีเขาอยู่ในนั้นอีกแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นมือหนาที่กำต้นแขนเธออยู่ถึงกับหมดแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างกำยำที่ว่ายืนมั่นคงถึงกับทรุดลงไปเล็กน้อย ทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเมื่อคิดว่านี่มันคงเป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆสำหรับชีวิตคู่ของเขากับปภาดา