บทที่ 28 5.5 ใบหย่าของสองเรา

ณ โรงแรมรัตนบวรซึ่งตอนนี้ได้มีสาวสวยคนหนึ่งที่พนักงานของที่นี่ต่างคุ้นเคยกับเธอเป็นอย่างดี ซึ่งเธอกำลังเดินตรงไปยังชั้นผู้บริหารและทุกย่างก้าวที่ปภาดาปรากฏตัว ความสวยสง่าดุจนางพญาในชุดดำของเธอในครั้งนี้ก็สามารถสะกดสายตาของพนักงานหรือแม้แต่แขกที่เข้ามาพักในโรงแรมได้เป็นอย่างดี

นี่เป็นวันแรกของเธอที่เข้ามาภายในโรงแรมแห่งนี้ หลังจากกลับไปเยี่ยมบ้านที่กรุงเทพฯ เมื่อช่วงวันหยุดที่ผ่านมา ซึ่งครั้งนั้นทุกคนต่างรู้ดีว่าเจ้านายอย่างอานนท์ได้ตามภรรยาสาวกลับไปบ้านที่กรุงเทพฯ ด้วย แต่ก็ได้ข่าวมาว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มได้กลับมาเชียงใหม่เพียงลำพังเท่านั้น

ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับการกลับไปเยี่ยมบ้านภรรยาที่กรุงเทพฯ สำหรับเจ้าของโรงแรมเลย และการมาที่โรงแรมแห่งนี้อีกครั้งปภาดาได้ก็แวะที่ห้องทำงานของเธอก่อนเพื่อเก็บสิ่งของที่สำคัญ

จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องทำงานของประธานบริหารทันที และเมื่อมาถึงหน้าห้องปภาดาก็ต้องแปลกใจที่เวลางานแต่ไม่พบเลขาสาวนั่งอยู่หน้าห้อง หญิงสาวชั่งใจอยู่พักหนึ่งว่าควรจะเข้าไปคุยธุระกับอานนท์ให้เสร็จเลยหรือจะรอจนกว่าเหมือนดาวจะกลับมานั่งที่โต๊ะก่อนดี

แต่เมื่อคิดว่าเธอเคยแจ้งอานนท์เอาไว้ก่อนที่เขาจะกลับมาเชียงใหม่แล้วว่าวันนี้เธอจะเข้าไปหาเขาที่โรงแรมในช่วงเวลานี้ อีกอย่างปภาดาไม่อยากจะเสียเวลาให้กับสิ่งที่ไม่สำคัญกับชีวิตของเธออีกแล้ว

ตอนนี้ปภาดากำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของอานนท์และหญิงสาวก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆแล้วค่อยๆ ผ่อนมันออกมาอย่างช้า ๆ

“เอาวะ ปภาดา อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”

หลังจากให้กำลังใจตัวเองเสร็จ หญิงสาวก็เปิดประตูเข้าไปแต่ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือเหมือนดาวกำลังยืนกอดอานนท์จากทางด้านหลังอยู่พร้อมกับใบหน้างามที่แนบอยู่กลางแผ่นหลังกว้างของเขา ภาพที่เห็นนั้นทำให้ปภาดาถึงกับยืนอึ้งแต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

และเมื่อได้สติหญิงสาวก็รีบยกโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตัวเองขึ้นมาอัดวิดีโอเอาไว้เพราะบางทีเธออาจจะได้ใช้มันก็ได้ ในช่วงเวลานั้นเหมือนดาวก็ได้หันใบหน้ามาสบสายตาเข้ากับเธอพอดี ปภาดารู้ว่าแววตาที่เหมือนดาวใช้มองเธออยู่ในตอนนี้คือการแสดงถึงความเหนือกว่า เมื่อเห็นเช่นนั้นปภาดาได้แต่ส่ายใบหน้า นี่พวกเขาคงทำแบบนี้กันเป็นประจำสินะแม้แต่ที่ทำงานก็ไม่เว้น

หึ! อย่างน้อยเธอมาเห็นภาพพวกนี้กับตาก็ดีเหมือนกันมันจะได้คอยตอกย้ำไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองอีกว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีวันที่เขาจะรักเธอ แต่จะไม่ให้เธอขัดจังหวะการแสดงความรักของสองคนก็นั้นก็ไม่ได้เสียด้วยสิ เพราะสิ่งที่เธอมีเรื่องจะต้องคุยกับสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตในอีกไม่นานนี้

“ขอโทษนะคะ ดิฉันขอขัดเวลาการแสดงความรักของพวกคุณสักครู่ ถ้าดิฉันพูดธุระเสร็จก็จะไม่รบกวนคุณสองคนแล้วค่ะ”

“แป้ง! มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ พี่อธิ...”

“หึ! ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาแค่คุยธุระเสร็จก็จะกลับแล้ว รบกวนคุณเลขาช่วยออกไปรอก่อนได้ไหมคะ เอ หรือคุณอานนท์อยากจะให้เธออยู่ฟังเรื่องของเราด้วยก็ได้นะคะ”

หลังจากที่เหมือนดาวได้ออกจากห้องไปแล้ว อานนท์จึงเดินเข้ามาหาเธอเพื่อหวังที่จะสวมกอดอย่างที่เคยทำเวลาต้องการออดอ้อน หรือต้องการเอาใจภรรยาของเขา ซึ่งมันก็สามารถทำให้ภรรยาอารมณ์ดีหรือหายงอนเขาขึ้นมาทันที แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพราะว่าหญิงสาวทำท่าจะเบี่ยงตัวหลบ

และเมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มเห็นดังนั้นจึงหยุดความคิดที่จะทำก่อนหน้านั้นของตัวเองลง ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่ต้องมาประจันหน้าและมองสบสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใครและในห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบเมื่อทั้งสองคนต่างสงวนท่าทีไม่มีใครยอมอะไรพูดออกมาก่อน

ตอนแรกหลังจากที่เหมือนดาวเดินออกไปแล้ว ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอานนท์ถึงอยากจะบอกให้หญิงสาวรู้ว่าภาพที่เธอเห็นก่อนหน้านั้นมันไม่มีอะไรเลย แต่พอเห็นการแสดงออกของปภาดาในตอนนี้

เขาเริ่มรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปซึ่งมันไม่ใช่แค่เธอแต่งกายด้วยชุดดำพร้อมสวมแว่นกันแดดเข้ามาถึงในห้องของเขาด้วย และมันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปไม่ว่าจะเป็นลักษณะท่าทางหรือแม้แต่การพูดเองที่ฟังดูถึงความห่างเหินจนเขาสัมผัสได้

ขณะที่อานนท์กำลังประเมินคนตรงหน้าอยู่นั้น หญิงสาวก็ค่อยๆถอดแว่นกันแดดออกก่อนที่จะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกจากกระเป๋ายื่นให้เขาพร้อมกับพูดว่า

“ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกกับพ่อเลี้ยงว่า ฉันพร้อมที่จะหย่าให้กับคุณตามที่ขอไว้แล้วค่ะ แต่ฉันก็มีสิ่งที่ต้องการเป็นข้อแลกเปลี่ยนเหมือนกัน