บทที่ 29 5.6 ใบหย่าของสองเรา
และมันไม่มากเลยถ้าแลกกับการไม่ต้องแอบกินกับเด็กหน้าห้องให้อายลูกน้อง ถ้าคุณพร้อมก็เซ็นเอกสารนี้แล้วจะนัดวันหย่ามาจะวันไหนก็แจ้งมาได้เลย แต่ขอให้มันเร็วๆหน่อยนะคะ เพราะฉันจะอยู่ที่นี่ถึงแค่วันอาทิตย์นี้เท่านั้น” ปภาดายื่นเอกสารซองสีน้ำตาลให้กับชายหนุ่มพร้อมกับบอกเหตุผลที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้
ทางด้านอานนท์ก็รับเอกสารพวกนั้นมาอย่างงงๆและเมื่อมองดูมันชัดๆก็คือเงื่อนไขของการหย่าที่ปภาดาเซ็นชื่อพร้อมกับพยานฝั่งเธอเอาไว้เรียบร้อยแล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเอกสารอีกใบคือการเซ็นยกหุ้นรัตนบวรที่เขาถืออยู่เพื่อมอบให้กับเธอสูงถึง20เปอร์เซ็นต์
ซึ่งเมื่อตีเป็นจำนวนเงินแล้วเท่ากับอานนท์ต้องยกทรัพย์สินหลักพันล้านบาทกันเลยทีเดียว ไม่เพียงเท่านั้นยังมีหุ้นของคอนโดโครงการElite space อีก5เปอร์เซ็นต์ที่ปภาดาต้องการมัน
และเมื่อเห็นรายละเอียดที่หญิงสาวยื่นให้ ความดีใจก่อนหน้านั้นที่ภรรยามาหาถึงที่ทำงานก็ได้หายไปจนหมดสิ้น มีเพียงความโกรธ โมโห และตอนนี้เอกสารที่อยู่ในมือของเขาก็ยับไปหมด ทั้งที่เห็นเต็มตาว่าเอกสารที่หญิงสาวยื่นให้คืออะไร ก็ยังจะเอ่ยปากถาม
“นี่มันอะไรแป้ง นี่มันหมายความว่าอย่างไง ห๊ะ! ปภาดา”
อานนท์เข่นเสียงลอดไรฟันไม่เพียงแต่ถามหญิงสาวเท่านั้น แต่ตอนนี้เขายังได้เดินเข้าไปจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอพร้อมกับออกแรงเขย่า ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะร้ายกาจถึงขั้นเรียกร้องเอาทรัพย์สินของรัตนบวรไปตั้ง20เปอร์เซ็นต์ เพื่อแลกกับการหย่าในครั้งนี้ซึ่งมันไม่ใช่มูลค่าน้อย ๆเลย
“ก็หนังสือข้อตกลงในการหย่าที่คุณต้องเซ็นให้ฉันพร้อมกับใบการโอนหุ้นรัตนบวร ในเมื่อคุณต้องการหย่าฉันก็ควรจะได้อะไรกลับไปบ้างเหมือนกัน จะให้ออกแรงเซ็นใบหย่าโดยไม่ได้อะไรเลย มันก็เสียชื่อปภาดา สกุลวัฒนาวัตรหมดสิคะ และก็ช่วยปล่อยแขนฉันด้วย ฉันเจ็บ!”
เมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวสูงถามเธอก็ได้ตอบออกไปพร้อมกลับจ้องมองไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่ยอมหลบสายตาที่แข็งกร้าวของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ แต่เพราะความเจ็บที่แขนหญิงสาวจึงต้องขอร้องไห้เขาช่วยปล่อยมือจากต้นแขนของเธอ
ส่วนอานนท์เมื่อได้ยินเสียงบอกว่าเจ็บของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็รีบปล่อยแขนลงทันที จากสายตาที่ดูแข็งกร้าวในตอนแรกได้เปลี่ยนเป็นแววตาที่อ่อนลงทันที
“เจ็บมากไหมครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจไหนพี่ขอดูหน่อย”
ขณะที่อานนท์เอื้อมมือไปจับแขนของคนตัวเล็กที่อยู่ข้างหน้าของตนอีกครั้งหลังจากตอนที่ปล่อยมือออกเมื่อตอนที่ได้ยินว่าเธอเจ็บ แต่เมื่อมือสัมผัสที่ต้นแขนของหญิงสาว ปภาดาก็สะบัดแขนหนีทันทีพร้อมกับเอ่ยออกมาเสียงดัง
“ไม่ต้อง! แค่นี้ฉันไม่ถึงตายหรอกค่ะ หากมันจะเป็นแผลก็แค่แผลทางกายปล่อยไว้เดี๋ยวมันก็หาย แต่สิ่งที่ฉันต้องการคือลายเซ็นของคุณต่างหากล่ะ”
“แล้วถ้าพี่ไม่เซ็น ไม่หย่าละ แป้งจะทำอย่างไง พี่รู้ว่าแป้งรักพี่มาก คืนนั้นที่เรามีอะไรกันที่กรุงเทพฯ แป้งยังบอกว่ารักพี่มากอยู่เลย พี่ไม่เชื่อหรอกว่าเวลาแค่2วัน แป้งเองจะลืมคำพูดของตัวเองไปได้”
“หึ! ที่ฉันพูดตอนนั้นมันคือเรื่องจริงที่ว่าฉันรักคุณมาก แต่ที่ฉันถือเอกสารมาวันนี้ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกันนี่ค่ะ แต่เอาเถอะไหน ๆ ฉันก็เคยพูดออกไปแล้ว ฉันไม่หย่าก็ได้นะแต่ทุกอย่างที่เป็นของรัตนบวรทั้งหมดจะต้องเป็นของฉัน นอกจากนี้คุณกับฉันจะมีความสัมพันธ์กันแค่ทางกฎหมายเท่านั้น”
“ฝันไปเหรอ! ทำไมพี่ต้องยกอะไรให้แป้งด้วย แค่พี่ไม่หย่าสะอย่างแค่นี้เรื่องก็จบแล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องเสียอะไรเลย ดีไม่ดีถึงตอนนั้นแป้งเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายมาขอหย่าจากพี่เอง เพราะทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักตัวเองไม่ได้”
เมื่อได้ยินสามีพูดจบหญิงสาวก็ยิ้มให้กับเขาทันทีเมื่ออานนท์เห็นเช่นนั้นก็รู้ว่าเรื่องมันง่ายกว่าเขาที่คิด แต่ก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อเห็นเธอหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋า
“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะฉันจะฟ้องหย่าและก่อนมาที่นี่ฉันได้ปรึกษาทนายเอาไว้แล้วว่าถึงอย่างไรฉันก็ชนะ หรือบางทีสินสมรสที่ฉันจะได้รับจากการฟ้องหย่า มันอาจจะได้มากกว่าที่ฉันขอไปเสียอีกนะ
แต่ชื่อเสียงบริษัทที่พ่อกับปู่ของคุณที่ท่านสะสมมันมาอาจจะต้องพังลงเพราะความมักมากของคุณก็ได้ นอกจากนั้นผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่หน้าห้องของคุณตอนนี้ ก็จะโดนฉันฟ้องชู้ด้วย
และฉันก็จะบอกเตี่ยด้วยว่าคุณทรยศหักหลังฉันอย่างไง คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเตี่ยรักฉันมากขนาดไหน เรื่องความเกาเกมในเรื่องธุรกิจคุณสู้ท่านไม่ได้หรอก อ้อ แล้วก็นี่เป็นคลิปที่ฉันเป็นคนถ่ายมันเองเพิ่งสดร้อนๆ เลยนะคะ คุณกับเลขานี่แม้แต่ที่ทำงานก็ไม่เว้นเลยนะ สุดยอดมากจริง ๆ ค่ะ”
