บทที่ 2 บทที่ 1 ไปต่อไม่ได้อีกแล้ว

หลังจากส่งลูกน้อยเข้านอนตามเวลาปกติ คีตภัทรได้เข้ามานั่งรอสามีอยู่ในห้องนอน ห้องนอนนี้เธอไม่ได้เข้ามานอนร่วมกันกับสามีอีกเลยหลังจากวันที่เธอจับได้ว่าผู้เป็นสามีมีผู้หญิงอีกคน และผู้หญิงคนนั้นกำลังท้องลูกอีกคนของสามีด้วย วินาทีที่ได้รับรู้ว่าสามีนอกใจ ในหัวของคีตภัทรมีแต่คำถามว่าทำไม? เธอทำผิดอะไรเหรอ?สามีถึงได้มีผู้หญิงอื่น

หญิงสาวได้มานั่งคิดทบทวนพบว่าที่ผ่านมาเธอดูแลสามีรวมถึงป๊าและแม่ของเขาจนใครต่อใครต่างชื่นชมในตัวของเธอ ไม่ว่าจะเป็นด้านอาหาร การดูแลบ้านหรือแม้แต่เรื่องบนเตียงเธอก็ไม่เคยละเลยผู้เป็นสามีเลย วันที่จับได้ว่าเขาแอบซ่อนผู้หญิงอีกคน เธอถามสามีออกไปว่า

“พี่คิมไม่รักคีย์แล้วเหรอคะ?” น้ำเสียงของเธอปนไปด้วยเสียงสะอื้นพร้อมอาการสั่นเทาเล็ก ๆ

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ พี่รักคีย์ เคยรักอย่างไรก็ยังรักอยู่อย่างนั้น แต่พี่ก็ไม่สามารถทิ้งเขาได้เหมือนกัน ฟ้ากำลังท้องลูกชายของพี่อยู่ พี่…”

จากนั้นคีตภัทรก็ไม่ได้สามารถรับรู้หรือได้ยินอะไรอีกเลยนับจากวันนั้นมา เธอกับคิมหันต์ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองแม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามหาเรื่องเข้าใกล้ภรรยาเพียงใด แต่เธอก็มักจะคอยหลบหน้าอยู่เสมอ มีแต่เวลาที่คนทั้งสองต้องใช้เวลาอยู่ร่วมกับลูกสาวตัวน้อยเท่านั้นถึงจะได้ทำกิจกรรมร่วมกัน

บ้านหลังนี้ที่เคยเงียบเหงาเนื่องจากนายแพทย์ครรชิตและคุณหญิงกรองแก้ว ได้เดินทางไปท่องเที่ยวยุโรปเป็นเวลาหนึ่งเดือน และคืนนี้คีตภัทรตัดสินใจแล้วว่า จะคุยกับสามีให้มันรู้เรื่องว่าจะเอาอย่างไรกับสิ่งเกิดขึ้น ซึ่งเธอเตรียมคำตอบให้ตัวเองไว้แล้วเหมือนกัน หากสามีไม่ทำตามที่เธอต้องการ

“คีย์หายโกรธพี่แล้วใช่ไหมครับ? เฮ้ย! วันนี้พี่เหนื่อยจังเลย มีเคสผ่าตัดผู้ใหญ่วีไอพี ของทางโรงพยาบาลตั้งแต่บ่ายกว่าจะเสร็จก็หกโมงเย็นแล้ว พี่เหนื่อยจังครับ เมียจ๋า”

คิมหันต์เปิดประตูห้องนอนพร้อมกับเดินยิ้มเดินเข้ามาหวังกอดภรรยาให้หายเหนื่อยอย่างที่เคยทำประจำ เมื่อเห็นว่าเธอนั่งรอเขาอยู่บนโซฟาในห้องนอน เพราะคิดว่าภรรยายอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว ขณะที่กำลังสวมกอดร่างบางพร้อมกับเอ่ยถามถึงบุตรสาว ที่เขาเพิ่งจะได้มาใกล้ชิด ตอนที่กลับมาอยู่ไทยได้เพียงไม่กี่เดือนนี้เอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รัก และหวงแหนบุตรสาวคนนี้เอามาก ๆ

“น้องครีมหลับแล้วเหรอครับ”

“ลูกหลับแล้วค่ะ ปกติแกนอนไม่เกิน3ทุ่มพี่ก็รู้” คีตภัทรตอบสามีด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบอ้อมกอดที่เธอเคยชอบแต่มาวันนี้มันไม่อุ่นอีกต่อไปแล้วสำหรับเธอ

“คีย์ มีเรื่องจะคุยด้วย ขอรบกวนเวลาพี่ไม่นานหรอกค่ะ!”

คิมหันต์ทำได้เพียงพยักหน้ารับพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ภรรยา และรู้ตัวว่าเรื่องนี้เขาเป็นคนผิด แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วจะให้ทำอย่างไร ในเมื่อเขาเองไม่สามารถทิ้งผู้หญิงอีกคนได้ เพราะเธอกำลังมีลูกกับเขา และก่อนหน้านี้ที่คีตภัทรยังไม่รู้เรื่องก็ยังอยู่มาได้

หากอยู่ต่อไปจะเป็นอะไรก็ในเมื่อเขาเองยังดูแลภรรยากับลูกได้ดีเหมือนเดิม ส่วนฟ้าลดาก็อยู่ในที่ของตัวเองไม่ได้มาหาเรื่องอะไรคีตภัทรเลย

“พี่จะเอาอย่างไงคะ? เรื่องของพี่กับคุณฟ้าลดาและเรื่องของพี่กับคีย์”

“เราอยู่กันอย่างนี้ไม่ได้เหรอ? อยู่กันสามคนฟ้าเขาก็อยู่ในที่ของเขา เขาสัญญานะว่าจะไม่มารบกวนให้คีย์รำคาญใจ ขอแค่พี่ไปหาเขาเป็นบางเวลาเท่านั้น ได้ไหมคีย์? นึกว่าสงสารฟ้ากับลูกที่กำลังจะเกิดเถอะนะ ถ้าให้พี่เลือกตอนนี้บอกตามตรงว่าพี่เลือกไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคีย์หรือฟ้าเพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นเมียพี่ทั้งคู่”

หลังจากฟังคำพูดของคนเป็นสามีจบแล้ว คีตภัทรไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ไปหลายวินาที

“ไม่เป็นไรค่ะ! พี่คิมไม่ต้องเลือกแต่คีย์จะเลือกให้เอง ในเมื่อชีวิตคู่ของเราสองคนมันไม่ได้มีแค่สองคนอีกแล้ว คีย์จะเป็นคนไปเอง คีย์ขอแค่ลูก เพราะคีย์ไม่สามารถทนให้น้องครีมอยู่กับป๊าที่กำลังจะมีลูกใหม่กับเมียอีกคน ของคนที่เรียกตัวเองว่าป๊าได้หรอกค่ะ! หย่าให้คีย์เถอะนะคะ ถ้าพี่บอกว่ายังรักคีย์อยู่ อย่ายื้อกันไว้อีกเลย”

น่าแปลกใจที่ครั้งนี้คีตภัทรไม่มีน้ำตาสักหยด ซึ่งตัวเธอเองก็ยังอดแปลกใจตัวเองไม่ได้เหมือนกันหรือว่าความเสียใจและหยาดน้ำตามันไหลออกมาจนหมดแล้ว

สามีที่เป็นโลกทั้งใบของเธอ ครอบครัวที่มีพ่อ แม่และลูกไม่มีอีกแล้ว แต่เธอจะยอมแพ้ไม่ได้เพราะยังมีลูกสาววัยกำลังซน และน่ารักให้แม่คอยปกป้องดูแลอยู่

“พี่ไม่หย่า! พี่รักคีย์ แล้วคีย์เคยคิดบ้างไหมว่า หย่าไปแล้วคีย์จะอยู่ต่ออย่างไร งานก็ไม่มีทำจะเอาเงินที่ไหนเลี้ยงตัวเองเลี้ยงลูก พี่ไม่ยอมให้เมียและลูกพี่ไปลำบากหรอกนะ ไปนอนได้แล้วพี่จะไปอาบน้ำเราจะไม่คุยเรื่องนี้อีกแล้ว”

“แต่ถ้าพี่ไม่หย่า คีย์จะฟ้องหย่า ฟ้องชู้ ฟ้องจริยธรรม พี่คิดให้ดีถึงผลที่จะตามมา คีย์ว่ามันไม่คุ้มหรอกนะคะถ้าพี่คิดจะแลก