บทที่ 4 ไปต่อไม่ได้อีกแล้ว 1/3

เมื่อเห็นเด็กน้อยนั่งเล่นอยู่กับเพื่อน ๆ อย่างมีความสุข รอยยิ้มที่ได้หายไป นับตั้งแต่จับได้ว่าสามีหนุ่มมีผู้หญิงอีกคน แต่วินาทีนี้คีตภัทรกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เพราะเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้านี้

“เย้! วันนี้แม่คีย์มารับน้องคีมด้วย น้องคีมคิดถึงแม่คีย์ทั้งวันเลยคร้า”

เด็กหญิงคณิสราหรือน้องครีมยืนขึ้นและเรียกคีตภัทรหลังจากที่เห็นแม่ไปรับที่โรงเรียนด้วยท่าทางดีใจ

เพราะปกติแล้วจะเป็นคุณย่า หรือไม่ก็ลุงชมคนขับรถจะคอยเป็นคนรับ-ส่ง ซึ่งมีเพียงไม่กี่ครั้ง ที่คีตภัทรจะมาด้วยตัวเอง เนื่องจากต้องคอยทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทุกคนทานในตอนเย็น วันนี้เมื่อเห็นผู้เป็นแม่มารับ เด็กน้อยเลยเกิดอาการดีใจเป็นพิเศษ

“วันนี้แม่จะพาน้องครีมไปทานข้าวนอกบ้าน วันนี้หนูอยากทานอะไรดีคะคนเก่ง”

“น้องคีม อยากทานไอติมช็อกโกแลตแล้วก็… ไก่ทอดได้ไหมแม่คีย์ แล้วเราก็ไปรับป๊าคิมไปทานกับเราด้วย? น้องคีมไม่ได้ทานข้าวนอกบ้านกับป๊าคิมแม่คีย์นานแล้วน๊า แม่คีย์ขา”

“เราไปแค่สองคนก่อนนะคะ? ไว้คราวหน้าเราค่อยชวนป๊าคิมไปด้วย วันนี้ป๊าคิมงานยุ่ง ไปกับเราไม่ได้หรอกค่ะ?”

“แต่เมื่อเช้าป๊าคิมบอกกับน้องคีมว่าตอนเย็นจะรีบกลับมาหาน้องคีม มาเล่านิทานให้น้องคีมฟังด้วย แม่คีย์ขา โทรถามป๊าคิมก่อน น้องคีมคิดถึงป๊าคิมม๊ากมาก”

คีตภัทรเดินนำหน้าสองพ่อลูกเข้ามาในร้านไก่ทอด โดยมีคิมหันต์เป็นคนอุ้มบุตรสาวเดินตามหลังเข้ามาในร้าน ซึ่งเป็นความต้องการของเด็กน้อย ที่อยากทานไก่ทอดเป็นอาหารมื้อเย็น อาหารถูกนำมาเสริฟ์เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ไก่ทอดหรือไอศกรีม และคนที่มีความสุขที่สุดคงหนีไม่พ้นเด็กหญิงคณิสรา

ซึ่งตรงข้ามกับคีตภัทรที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจัดแจงช่วยบุตรสาวในการทานอาหารมื้อนี้ เนื่องจากเด็กหญิงคณิสรายังเด็กจึงทำอะไรเองไม่ค่อยสะดวกนัก ขณะที่ตัวคิมหันต์เองก็เอาแต่จ้องมองแม่ของลูกด้วยแววตาบ่งบอกถึงความเสียใจและขอโทษ กับสิ่งที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้

“ป๊าคิมขาไอติมละลายหมดแล้วคร้า”

“ครับ น้องครีมก็ทานด้วยนะลูก เดี๋ยวป๊าจะพาไปซื้อของเล่นด้วยดีไหมครับ” ขณะที่ถามบุตรสาวแต่สายตากลับแอบมองแม่ของลูกว่าเธอจะว่าอะไรไหม

บรรยากาศในการทานมื้อเย็นสำหรับเด็กน้อย ดูช่างมีความสุขเสียจริง แต่สำหรับคีตภัทรเองมันบอกไม่ถูก ดีใจที่เห็นลูกมีความสุขได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

แต่เสียใจที่ไม่อาจรักษาครอบครัวที่มีป๊า แม่ ลูก ลูกน้อยจะรู้ไหมว่าวันนี้ตอนเช้าป๊ากับแม่เพิ่งไปหย่ากันมา เหตุเพราะป๊าคิมที่ตัวเองรักนักหนา เป็นคนทำให้แม่ต้องตัดสินใจหย่าขาด

แล้วทำไมคนอย่างคิมหันต์ไม่คิดถึงความรู้สึกของลูกบ้าง ว่าแกจะเสียใจขนาดไหนถ้ารู้ว่าป๊ากำลังจะมีลูกอีกคนที่เธอไม่ได้เป็นแม่

“คีย์อยากได้อะไรเพิ่มไหมครับ? บอกพี่ได้นะไหน ๆ เราก็ออกมาข้างนอกกันแล้ว” คิมหันต์เอ่ยถามอดีตภรรยาขณะที่ทั้งคู่มองดูบุตรสาวกำลังเลือกของเล่นในโซนของเล่น

“สิ่งที่ฉันอยากได้ มันไม่มีอีกแล้วค่ะ! ในเมื่อมันไม่เหมือนเดิมแล้วหมออย่าถามฉันเลย อาทิตย์นี้ป๊ากับแม่ของหมอก็จะกลับมาบ้านแล้ว เรื่องที่คาราคาซังของเราคงจะถูกแก้ไขให้เสร็จสิ้นเสียทีนะคะ”

“ครับ พี่รู้แล้วว่าคีย์ไม่อยากอยู่ร่วมบ้านเดียวกับพี่แล้ว บอกให้ท่านรู้ก็ดี เพราะยังมีคนที่อยากอยู่จะได้เข้ามาเสียที”

คิมหันต์อดที่จะประชดอดีตภรรยาไม่ได้ ทำไมคีตภัทรไม่เข้าใจเขาเลย สรรพนามที่เธอใช้เรียกเขาและแทนตัวเองก็เปลี่ยนไป ทำไมมันดูห่างเหินขนาดนี้

วันนี้เขาดีใจมากตอนที่อดีตภรรยาโทรมาบอกว่าน้องครีมอยากทานมื้อเย็นนอกบ้าน เขาแอบหวังว่าบางทีคีตภัทรจะยอมใจอ่อนเพราะเห็นแก่ความสุขของบุตรสาวเยื่อใยที่เคยมีอาจทำให้เธอเปลี่ยนใจได้บ้าง เขาคงหวังมากเกินไปสินะ

“ใช่ค่ะมันคงดีกับทุกฝ่าย และหมอจะได้ดูแลเมียที่กำลังท้องได้สะดวกขึ้น”

ใช่มันดีกับคิมหันต์ที่จะได้ลูกชายสมใจ แม้แต่พ่อแม่ของเขา ยังแอบผิดหวังอยู่บ้างที่เธอคลอดลูกสาว และมันเป็นความผิดของเธอเหรอที่ตอนนี้ยังคุมกำเนิดอยู่เพราะอยากทุ่มเทเวลาให้กับบุตรสาว

และสามีให้มากกว่านี้ สามีที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลา3ปี ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูกชายกับเขาเสียหน่อย แต่ทำไมสามีที่เธอรักถึงไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย คีตภัทรได้แต่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ภายในแผนกของเล่นเด็กในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยตุ๊กตาต่าง ๆ รถยนต์ รวมไปถึงของเล่นที่เสริมสร้างพัฒนาการของเด็กวัยต่าง ๆ และอื่น ๆ อีกมามาย

“แม่คีย์ขาน้องคีมเอา2ตัวได้ไหม น้องคีมตัดสินใจไม่ถูกเลยคร้า ป๊าคิม!?”

เด็กหญิงคณิสราหันไปขอความช่วยเหลือจากป๊าหลังจากเห็นใบหน้าของแม่ ที่ให้เลือกได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น ก็มันน่ารักทั้งคู่นี่จะให้เด็กน้อยเลือกได้อย่างไร

“ได้ครับน้องครีม”

“หมอไม่ควรตามใจลูกแบบนี้นะคะ เพราะบางอย่างมันก็ควรเลือกแค่อย่างเดียว ครั้งนี้ฉันจะไม่ห้าม แต่ครั้งต่อไปอย่าตามใจลูกแบบนี้อีก บางครั้งอะไรที่ได้มาง่าย ๆ มันอาจทำให้เราไม่เห็นคุณค่าอยากดูแลรักษาให้มันดี ก็เหมือนกับฉันที่ใจง่ายเกินไป”

“คีย์!!”

“กลับกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเลยเวลานอนของลูก”

หลังจากจ่ายเงินเสร็จทั้งสามตรงกลับบ้านทันที บรรยากาศในรถต่างคนต่างจมกับความคิดของตัวเองโดยมีลูกสาวตัวน้อยที่หลับอยู่ด้านหลังตลอดทาง