บทที่ 5 ไปต่อไม่ได้อีกแล้ว 1/4
ภายในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ บ้านตระกูลรัตนโชคชัยที่ประกอบไปด้วยนายแพทย์ครรชิต คุณหญิงกรองแก้ว ลูกชาย ลูกสะใภ้กำลังเผชิญหน้ากันอยู่วันนี้บรรยากาศต่างจากทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน
ซึ่งมันดูตึงเครียดและกดดันเป็นอย่างมาก หลังจากเมื่อวานที่ท่านทั้งสองได้เดินทางกลับจากทัวร์ยุโรป จึงได้สัมผัสว่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของลูกชายและลูกสะใภ้นั้นแตกต่างออกไป
แม้ว่าลูกสะใภ้ยังคงปฏิบัติต่อท่านทั้ง2คน ดีเหมือนเดิม แต่ความเหมือนเดิมที่ว่า กลับมีความผิดปกติอยู่ วันนี้ท่านจึงสั่งให้ลูกชายอยู่รอคุยกับท่านก่อนไปทำงาน
“มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างลูกทั้งสองคน ที่ป๊ากับแม่ของแกยังไม่รู้ไหมคิม” นายแพทย์ครรชิตเอ่ยถามหลังจากนั่งกันอยู่นานโดยไม่มีทีท่าว่าใครจะเป็นคนพูดก่อน
“เอ่อ ผมกับคีย์เราหย่ากันแล้วครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกป๊ากับคุณแม่ให้ทราบก่อน ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ผมเสียใจ”
“ทำไมคีตภัทรลูกชายฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจอะไรนักหนาถึงอยากจะหย่าขึ้นมา หึ! ทีตอนนั้นล่ะ อยากจะเป็นสะใภ้ฉันจนตัวสั่น เรียนก็ยังไม่ทันจบแล้วยังจะหอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่กับลูกชายฉัน ทีตอนนี้อยากจะหย่าก็หย่าง่าย ๆ เธอคิดดีแล้วเหรอ?”
“คุณฟังลูกก่อนจะได้ไหมคุณหญิง แต่ผมว่าลูกชายคุณจะต้องทำอะไรที่หนูคีย์ทนไม่ได้แน่ หรือคิมมีเรื่องผู้หญิง?”
“ครับป๊า”
หลังจากที่คิมหันต์ยอมรับว่าเรื่องที่เกิดเป็นเรื่องผู้หญิงจริง ผู้ใหญ่ทั้งสองต่างมองเขาด้วยความผิดหวัง เพราะท่านทราบว่าที่ผ่านมาลูกชายรักภรรยามาก
แม้รู้ว่าการเลือกคีตภัทรมาเป็นภรรยาจะต้องขัดใจครอบครัวอย่างมากก็ตาม แต่เพราะการได้อยู่ร่วมกันกับลูกสะใภ้ในช่วงที่ลูกชายไม่ได้อยู่บ้าน ทำให้ท่านทั้งสองคนรู้จักสะใภ้คนนี้มากขึ้น ความยอมรับและเอ็นดูย่อมเกิดขึ้นเป็นธรรมดา
“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน แกไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะคิมทำไมไม่คิดถึงลูกเมียบ้าง หน้าที่การงานก็สูงไม่น่าเลย ป๊าผิดหวังในตัวคิมมาก ตอนมีหนูคีย์มันไม่เท่าไรหรอกนะเพราะแกยังไม่มีเมีย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่”
“ฟ้าเป็นรุ่นน้องผมที่มหาลัย แล้วบังเอิญเจอกันที่อังกฤษครับ”
“อย่าบอกแม่นะตาคิมว่าฟ้าคือฟ้าลดารุ่นน้องที่แกชอบ แล้วอยู่ ๆ เขาก็หายไป แล้วเรื่องนี้ก็ทำให้แกไม่จริงจังกับใครจนมาเจอหนูคีย์”
“ครับคุณแม่ แต่แม่ครับถึงผมจะเผลอใจกับฟ้าไปบ้างแต่เป็นเพราะลูกผมกับฟ้ากำลังจะเกิดมา ผมเป็นลูกผู้ชาย ผมต้องรับผิดชอบฟ้ากับลูก
แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่จำเป็นต้องเลิกกับคีย์นี่ครับ ผมยังอยากอยู่กับคีย์กับน้องครีมเหมือนเดิม และตอนนี้ฟ้ากำลังมีลูกชายให้ผม ให้กับตระกูลเราในไม่กี่เดือนข้างหน้า หลานชายที่ป๊าอยากได้ไงครับ”
“แกพูดแบบนี้แกต้องการแค่ลูกไม่เอาแม่ว่างั้น แล้วแม่เด็กเขาจะยอมเหรอ หนูคีย์ละว่าไงลูก?” ทุกสายตากลับมาจ้องมองไปยังคีตภัทร เพื่อรอคำตอบ
“หมอคงอยากให้แม่เด็กดูแลเองมากกว่าค่ะ เพราะถึงอย่างไรหมอก็ไม่ทิ้งผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว และคีย์ก็คงไม่เหมาะที่จะดูแลลูกให้ใครหรอกค่ะ ในเมื่อหมอเจอคนที่รักมาตลอดแล้ว คีย์จะเป็นฝ่ายถอยออกมาเองมันก็เป็นเรื่องถูกแล้วนะคะ แต่หย่าแล้วคีย์ขอเป็นคนดูแลน้องครีมเอง ไหน ๆ หมอเขาก็มีลูกชายให้ป๊าแล้ว”
คีตภัทรเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าผู้หญิงที่สามีนอกใจจนมีลูกด้วยกัน จะเป็นคนที่เขารักมาก่อน มิน่าละเขาถึงเลือกไม่ได้
“แม่คีย์ขาแล้วป๊าคิมจะมาอยู่ที่นี่กับน้องคีมด้วยไหม น้องคีมอยากให้ป๊าคิมมาอยู่ด้วยกันจังเลยค่ะ”
“อะไรตัวแสบมาอยู่คอนโดวันเดียวคิดถึงป๊าคิมแล้วเหรอคะ เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์หนูก็เจอป๊าคิมแล้วลูก อยู่ที่นี่หนูครีมของแม่คีย์จะได้ตื่นสายได้ไงคะเวลาหนูไปโรงเรียน มาทานข้าวดีกว่านะคนเก่ง วันนี้แม่คีย์มีไข่ตุ๋นหมูสับด้วย”
คอนโดแห่งนี้เป็นที่ที่เธอเคยอยู่กับคิมหันต์ก่อนที่เขาจะไปศึกษาวิจัยที่ประเทศอังกฤษ ภาพความทรงจำความสุขที่เคยมีมันยังคงหลงเหลืออยู่ เดิมทีเธอปฏิเสธอดีตสามีไปแล้วว่าไม่ขอรับอะไรจากเขา แต่เมื่อเธอมาคิดดี ๆ แล้ว เธอและลูกยังคงต้องกินต้องใช้ จะมามีศักดิ์ศรีตอนนี้ไม่ได้ ตัวเธอคนเดียวไม่เท่าไรหรอก
แต่เธอมีลูกที่ต้องเลี้ยงดูอีกทั้งคน อีกอย่างคอนโดที่คิมหันต์ยกให้มันอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้า การเดินทางไปไหนจะได้ไม่ลำบากและสะดวกต่อการไปโรงเรียนของลูกสาว ไว้อีกหน่อยคีตภัทรคิดว่าจะหารถญี่ปุ่นคันเล็ก ๆ มาใช้สักคันแต่ตอนนี้คงต้องพึ่งพาระบบขนส่งไปก่อน เหตุผลที่ผู้ใหญ่ให้กับเด็กในการแยกกันอยู่ของป๊ากับแม่คือเพื่อความสะดวกสบายในการไปโรงเรียนของเด็กน้อย
