บทที่ 41 อีกแล้วนะหมอ

สองคนนั่งจ้องตากันหมอติณณ์ยังจับมือวิลาวัลย์แน่นไม่ยอมปล่อย แถมยังโน้มใบหน้ามาหาสาวที่นั่งอยู่จนกระทั่ง

"ลุงติณณ์ น้าวิ...แม่ขา ลุงติณณ์น้าวิจะหอมกันแล้วค่าา"

เด็กน้อยที่เข้ามาได้จังหวะพร้อมแม่ของเธอ แล้วพูดขึ้น งามวิไลมองแล้วยิ้ม

"เอ้!!คงไม่หิวแล้วมั้งข้าวอ่ะ ใช่ไหมพี่ติณณ์"

วิลาวัลย์รีบถอยตัวออกห่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ