บทที่ 52 หมอมัดมือชก

หมอติณณ์ ที่รั้งเอวสาวไว้พร้อมทั้งจ้องหน้าพลางยิ้มหวาน

"ปล่อยได้แล้ว" วิลาวัลย์เธอเขินกับสายตาหมอ หมอติณณ์ไม่ยอมแผ่วสักนิด เล่นจ้องอยู่แบบนั้น แถมยังเหวี่ยงร่างเธอให้ไปนอนราบกับที่นอน แล้วหมอก็ขึ้นไปทับร่างอีกที

"สรุป จะไปกินข้าวกับพี่ หรือจะให้พี่กินอย่างอื่น"

"หมอ! พูดอะไรเนี่ย"

"พี่จะนับหนึ่งถึงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ