บทที่ 119 มารยาหงส์ 2

สตรีนางนี้นอกจากขี้ริ้วแล้วยังสติไม่ดีอีกด้วย

นั่นคือความคิดของทหารราชองครักษ์ที่ยืนอารักขานายเหนือหัวใกล้ศาลา ฉีหย่งเหอเองก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน

“ลี่เหมย” บุรุษสูงศักดิ์เรียกนางเสียงสั่น

เมื่อถูกเรียกขานนาม หลี่ลี่เหมยจึงหันหน้าไปมองเขาอย่างหวาดกลัวและตื่นลน ร่างกายของนางสั่นเทิ้ม แข้งขาของนางอ่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ