บทที่ 54 นกน้อยในกรงเหล็ก1

เมื่อฉีหย่งเหอเดินมาทางศาลา เหล่าอนุชายาก็เดินตามมาแบบแนบเนียน 

บางคนส่งเสียงหัวเราะหวานใสดังกังวานหมายให้เสียงหัวเราะนั้นดึงโสตประสาทรับฟังของบุรุษหนึ่งเดียวให้เหลียวมอง บางคนคลี่ยิ้มงดงามตลอดเวลาหมายให้เขาชายตาแล บางคนทำทีเป็นเดินไปเดินมาไม่มีหยุดนิ่งหมายให้เขาสนใจใคร่รู้ว่าเดินทำไม และบางคนถึงขั...