บทที่ 8 ตอนที่8 ร่าน!
หลายวันต่อมา
"น้ำใส!!!!!!" เสียงตะโกนเรียกของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน
"อ้าววว กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่พิ้ง" น้ำใสเดินออกมาดู
"เพิ่งมาได้สองวัน คิดถึงจัง"
พิ้ง คือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของน้ำใส ทั้งคู่คบกันตั้งแต่ประถมแต่พอขึ้นมัธยมปลายพิ้งก็ย้ายไปเรียนในเมืองหลวงกับพ่อเเม่ ปิดเทอมเธอถึงจะกลับมาอยู่กับยายที่นี่
"น้ำใสไปเที่ยวผับกันไหม" พิ้งชวนด้วยความตื่นเต้น
"อืม...ไปสิ แต่ต้องแอบแม่ดีๆ นะ" น้ำใสกล้าๆกลัวๆ เพราะรอยไม้เรียวคราวก่อนที่โดนแม่ตีเพิ่งจะจางหายสนิทได้เพียงแค่สามวัน ถึงอย่างนั้นเธอก็ตกลงที่จะไป
ผับ888
"ว้าววว เเถวนี้ก็ดีนะ คนเยอะพอๆ กับที่เราอยู่" พิ้งตาลุกวาวเป็นประกายเมื่อมาถึงผับ
"คนเยอะมาก เบียดกันสุดๆเลยอะ" น้ำใสรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับสถานที่แบบนี้
"มาๆ ดื่มเหล้ากัน อิอิ" จากนั้นพิ้งก็สั่งเครื่องดื่มกับพนักงานแล้วจัดการชงเหล้าแบบเข้มๆ ให้ตนเองและน้ำใส
สามสิบนาทีผ่านไป
สองสาวดื่มกันหนักไปประมานนึงจนเริ่มมีอาการมึนเมา โดยเฉพาะน้ำใสที่ถูกแอลกอฮอล์กลืนกินสติไปเรียบร้อยแล้ว
"น้ำใสเราเจอผู้ชายด้วยอะเดี๋ยวไปหาเขาแป๊บ รออยู่นี่ล่ะ" พูดจบพิ้งก็รีบแจ้นไปหาผู้ชายคนนั้นทันที โดยไม่รอเสียงตอบกลับจากน้ำใส
"อาเครรรร" นั่งรอไปสักพักน้ำใสก็รู้สึกอยากไปเข้าห้องน้ำ จึงลุกขึ้นเตรียมจะเดิน
ปึก!
ชายหนุ่มคนนึงที่เดินสวนมาอย่างรีบร้อนจนชนกับเธอที่กำลังตั้งสติอย่างจัง
"โทษทีครับ" เสียงทุ้มนุ่มรีบเอ่ยขอโทษ
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอเซเล็กน้อยจากแรงชน
"เมาแบบนี้ให้พี่พาไปส่งบ้านไหม?"
นอกผับ
"ไอ้มังกรลากใครมาวะ??" ทามเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นมังกรหิ้วผู้หญิงที่เมาไม่ได้สติออกจากผับมาด้วย
"สาวสวยน่ารักดี สเปกกู!!"
จากนั้นมังกรก็พาน้ำใสเข้าไปนั่งด้านในรถฝั่งข้างคนขับของตัวเอง
"ไอ้เตอร์กูกลับก่อนนะ ได้เหยื่อมาวะ"
"ส่งหญิงให้กูด้วยล่ะ!"
"ไม่พักผ่อนบ้างเหรอวะ ฮ่าๆ" ทามแซวปนหัวเราะ
ขณะที่กำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน หางตาของเตอร์ก็ดันไปสะดุดเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของน้ำใสที่เมาแอ๋อยู่ในรถของเพื่อนสนิท ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง
“เชี่ยย มึงไปเอามาจากไหน?”
“อย่านะเว้ย! กูขอ เห็นอยู่คนเดียวในผับแก้มแดงๆน่ารักดี กูจะเอา”
เมื่อได้ฟังคำตอบเตอร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร รีบเดินไปเปิดประตูรถแล้วอุ้มน้ำใสขึ้นในท่าเจ้าสาว
"กูไม่ให้!!!" เตอร์พูดก่อนจะพาเธอเดินไปขึ้นรถ
“เดี๋ยวนะ! กูไม่ได้ขออนุญาต แล้ว..คือ??” มังกรยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ให้มันไปเถอะ อดกระเเทกวันเดียวไม่ตายหรอก ฮ่าๆ” ทามหัวเราะเยาะ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันกลับรถใครรถมัน
บนรถ
"หึ! ไมได้ขายแต่ทำตัวเหมือนกะหรี่ อายุเท่าไหร่แล้วถึงเมาจนโดนลากกลับไม่รู้ตัว" เตอร์ต่อว่าคนเมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน
คอนโดใหม่
เตอร์พาน้ำใสมาที่คอนโดของตัวเอง เมื่อมาถึงเขาก็อุ้มเธอวางลงบนเตียง ก่อนจะเข้าไปเอาน้ำมาสาดใส่หน้าเบาๆ
"โว้ยยย อืออออ" น้ำใสตื่นขึ้นมาโวยวายอย่างงัวเงีย
“ต้องจับกดน้ำไหม ถึงจะฟื้น!!”
“ที่นี่....ที่ไหน” มือเรียยลูบใบหน้าของตัวเองที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำเย็น พลางเพ่งสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น “กรี๊ดดดด!”
"แหกปากทำเหี้ยไร อยากโดนกางเกงในยัดปากอีกเหรอ!!!" เตอร์รีบพุ่งตัวเข้าไปปิดปากน้ำใสทันที เพราะกลัวข้างห้องจะเข้าใจผิด
“….” น้ำใสส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"อายุเข้าผับได้แล้วเหรอ ละเเต่งตัวโป๊ขนาดนี้จะล่อจะเข้ที่ไหนฮะ แบบนี้ไงฉันคิดถึงว่าเธอขายตัว!!" เมื่อสบโอกาสเตอร์ก็ตวาดด่าน้ำใสชุดใหญ่
“แทนที่จะขอโทษกลับมาด่า ไอ้คนโรคจิต ไอ้บ้า!!”
“รู้ไหมว่าฉันทำอะไรได้บ้าง รู้ไม่ถึงครึ่งอย่าเพิ่งรีบด่า”
พรึ่บ!
เตอร์กระตุกปมผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นแก่นกายใหญ่พองตัวชี้ตั้งอยู่ตรงหน้า น้ำใสยังคงมึนๆ แต่ก็รู้ว่ามันคือท่อนที่ทำเธอเจ็บเจียนตายก่อนหน้านี้
"อย่าทำอะไรหนูนะ หนูยังตัวเล็กอยู่เลย" น้ำใสยกมือไหว้อย่างหวาดกลัว
“เล็กสิดี!!” เตอร์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลากขาน้ำใสให้ขยับลงมา
"อ๊ายยยยยยย ยะ....อย่า" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตากลมแดงก่ำและร้อนผ่าว หยดน้ำใสๆ คลออยู่บริเวณหางตา
“ถ้ากลัวก็คววรดูแลตัวเองไม่ใช่ไปเที่ยวที่กลางคืนแล้วยังเมาไม่ได้สติอีก!!”
“ก็คนมันกินเหล้าครั้งแรก ฮึกกกก” หญิงสาวสะอื้นไห้อย่างหนัก ความเจ็บปวดในวันนั้นเธอยังจำได้ไม่เคยลืม
“ร้องไห้ทำไมกลัวเจ็บเหรอ”
“อือออ ฮึบบบบ” น้ำใสพยักหน้าตอบ
“ก็ได้! แต่ฉันเเข็งเเล้วให้ทำไง ช่วยหน่อยแล้วกันจะไม่เอา”
“ชะ....ช่วยยังไง?”
ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นยืนในขณะที่น้ำใสนั่งนิ่งอยู่บนพื้น มือหนาจับเอาลำเอ็นใหญ่จ่อตรงริมฝีปากอวบของหญิงสาวก่อนออกคำสั่ง
"อมให้ก่อนเดี๋ยวไปส่งบ้าน"
“ไม่เคย!” พูดจบเธอก็รีบเม้มปากแน่น
“อ้าปากกว้างๆละกัน ห้ามกัด ห้ามโดนฟัน”
ไม่รอช้าเตอร์รีบจับดุ้นแข็งของตัวเองยัดเข้าไปในริมฝีปากของตัวเองเล็กทีเดียวจนสุดลำคอ
"อื๊อออ อึกกกก" น้ำใสหายใจติดขัด ดวงตาเหลือกมองบนเพราะความไม่เคยชิน
“ปากเล็กนิดเดียว แต่ด่าเก่งนักนะ!”
เตอร์เริ่มขยับสะโพกเข้าออกในปากเธอช้าๆ ความอุ่นและความนุ่มของโพรงปากที่ครูดเสียดสีกับท่อนเอ็นแข็งทำเอาเตอร์เสียวซ่านจนต้องนิ่วหน้า
“อื้อ! อึก” น้ำใสเงยหน้าน้ำตาไหลพรากอาบเต็มสองแก้ม รู้สึกคล้ายว่าตัวเองใกล้จะขาดอากาศหายใจเต็มที
ความเสียวสยิวทวีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งก้มลงมองเอ็นใหญ่ของตัวเองผลุบเข้าผลุบออกในปากเธอ เตอร์ก็ยิ่งใกล้จะเสร็จ
“อ๊า…จะแตกแล้ว” เขาจับล็อกศีรษะเธอเอาไว้แล้วตะบี้ตะบันซอนท่อนเข้าๆ ออกๆ อย่างถี่รัว ปลายหัวเห็ดค่อยๆ ขยายบานขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่มันจะเต่งจนถึงขีดสุดแล้วพุ่งน้ำคาวสีขาวใส่เต็มปากของน้ำใส
ทันทีที่เขาถอนแก่นกายออก น้ำใสก็บ้วนน้ำกามของเขาทิ้งเพราะมันทั้งคาวแถมเธอเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์ในด้านนี้
"ทำไมไม่กลืน" เตอร์ถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
“ไม่เอา”
“อยากให้กลืนมากกว่า” พูดจบเตอร์ก็อุ้มเธอขึ้นไปวางลงบนเตียงแล้วกระชากเสื้อผ้าออกจนหมด
"สัญญาว่าจะไม่ทำไง คนผิดสัญญา" น้ำใสโวยวายพยายามดิ้นพล่านแต่ก็สู้แรงของชายไทยไม่ได้
“ไม่ทำ แต่จะให้กลืน!”
เตอร์ขึ้นคร่อมร่างเล็กก่อนจะประกบริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม จากนั้นเลื่อนใบหน้าลงดูดดุนยอดปทุมถันอย่างตะกละ เสียงดูดดัง ‘จ๊วบจ๊าบ’ ลอดออกมา
“อื้อ…อ๊า~” น้ำใสเก็บเสียงครางไว้ไม่อยู่ ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง กึ่งกลางกายเกร็งขมิบพร้อมหลั่งน้ำหวานออกมาจนเหนียวเหนอะ
“เม็ดนมแข็งเร็วดีนิ แบบนี้เม็ดอื่นแข็งด้วยหรือเปล่า?”
เขาถามพลางแลบลิ้นเลียตั้งแต่หน้าอกไล่ลงมาจนถึงเนินโหนกสามเหลี่ยม
“จะ…จะทำอะไร…อ๊ะ!” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อปุ่มสากของเรียวลิ้นตวัดเลยจุดอ่อนไหวถี่ๆ ภายในร่องรักร้อนระอุและกระตุกเต้นตุ้บๆ
สองมือเลื่อนขึ้นบีบเคล้นเต้านมอวบ ทั้งยังคลึงมันขึ้นลงอย่างมันส์มือ ปลายนิ้วเรียวสะกิดเขี่ยหัวนมถี่ๆ ก่อนที่เขาจะขยับตัวขึ้นแล้วจับเอาเอ็นใหญ่ยัดเข้าปากเธออีกครั้ง
สะโพกสอบขยับท่อนเข้าออกรัวๆ ขณะที่มือหนาบีบฟัดทรวงอกอวบและบดเคล้าเม็ดเกสรเสียวให้เป็นจังหวะเดียวกัน
ไม่นานแก่นกายใหญ่ก็กระตุกเกร็งพ่นน้ำคาวใส่ปากเธออีกครั้ง
“ห้ามกลืน! ไม่งั้นฉันกระแทกใส่ปากเธออีกแน่” คำขู่เด็ดขาดของเตอร์ทำให้น้ำใสจำใจต้องกลืนน้ำคาวของเขาลงคอไปจนหมด
“ถ้าเห็นว่าแรดอีกก็โดนดีอีกแน่”
“หนูไปทำไรให้พี่ ทำไมต้องรังแกกันด้วย!!”
"ไม่รู้สิ หมั่นไส้เพราะ…ก๋วยเตี๋ยวอร่อยดีมั้ง" ริมฝีปากหยักยกยิ้มก่อนจะตอบ ทำเอาน้ำใสหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
เช้าต่อมา
“มึงกลับบ้านกี่โมงเมื่อคืน” แม่ถามเสียงดุเพราะจำได้ว่าเมื่อคืนลูกสาวกลับบ้านดึก
“ไม่รู้มาถึงก็หลับเลยแม่” น้ำใสพยายามตอบด้วยสีหน้าท่าทางปกติ แม่จะรู้เรื่องเมื่อคืนไม่ได้อย่างเด็ดขาด ทั้งแอบหนีไปเที่ยวแล้วเกือบได้เสียกับผู้ชาย
“เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ละนะ”
“ก็นานๆทีเอง”
“ไปๆจัดโต๊ะ ลูกค้าเริ่มมาละ”
“แม่เราเปลี่ยนไปขายอย่างอื่นไหม แบบซาลาเปาอะไรงี้”
“กูขายมาเป็นสิบมาบอกให้กูไปขายอย่างอื่น บ้าปะเนี่ย อีน้ำใส!!”
“ก็ลองๆถามดูเผื่อแม่เบื่อ”
“มีลูกอย่างมึงเนี่ยเบื่อ...วันๆเอาแต่แรด”
“ชิแม่อะ!!” น้ำใสมุ่ยหน้าใส่ผู้เป็นแม่
“เเล้ววันนี้เป็นไรแต่งตัวเรียบร้อย อากาศร้อนฉิบหายมึงใส่เสื้อเเขนยาว” ปกติถ้าไม่ใช่หน้าหนาวจริงๆ คนอย่างน้ำใสไม่มีวันใส่เสื้อแขนยาวอย่างแน่นอน
“กะ....ก็ อบผิวไงรักษาผิวไงแม่” เธอเลิ่กลั่กตอบแล้วก้มหน้าลงจัดโต๊ะเพื่อหลบสายตาของมารดา
“เออๆ เสร็จเเล้วไปหั่นผักด้วยล่ะ”
“จ้า!” จกานั้นน้ำใสก็เดินเข้าไปหั่นผักที่ล้างไว้แล้วอยู่หลังร้าน เมื่อเสร็จก็ถือยกออกมา “แม่เรียบร้อยเเล้วผักอะ”
“เออ เก็บโต๊ะด้วย”
น้ำใสเอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนวนไปวนมา หลังจากเตอร์มาส่งเธอที่บ้าน ในหัวสมองมันก็เอาแต่นึกถึงท่อนเอ็นลำใหญ่ของเตอร์ ทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างหนัก เพราะเธอไม่เคยอยากนึกถึงเขาเลย
"มีลูกชิ้นเอ็นไหมครับ" ลูกค้าตะโกนถาม
“เอ็นใหญ่มากค่ะ!” ด้วยความที่กำลังยืนเหม่อและมัวแต่คิดมากเรื่องของเตอร์ จึงทำให้น้ำใสตอบกลับไปอย่างลืมตัว
ทุกคนภายในร้านหันขวับมองมาที่เธอกันเป็นตาเดียว
"อีน้ำใส พูดเหี้ยไรเนี่ย ลูกค้าถามลูกชิ้นเอ็นมีไหม" นงหันไปต่อว่าลูกสาวด้วยอาการเลิ่กลั่ก เพราะคำพูดของน้ำใสมันสองแง่สองง่ามมากเกินไป
“อ๋อ....มีค่ะ จะรับกี่เอ็น เอ๊ย! กี่ชามดีคะ”
“อาการหนักนะมึง ป่วยไม่หายอีกเหรอ!”
น้ำใสจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ทว่าพอเวลาผ่านไปหลายวันและเธอก็ไม่ได้เจอกับเตอร์อีก ทำให้สาวน้อยเริ่มกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ
