บทที่ 12 คำยินดี

ตอนที่ 12

คำยินดี

วันถัดมาบ้านทั้งหลังยังคงดำเนินไปตามกิจวัตรเดิมพงศธรออกไปทำงานตามปกติ พราวตะวันเก็บถ้วยกาแฟของสามี ล้างจานอาหารเช้า แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ริมหน้าต่าง

ทุกอย่างเงียบสงบ แต่ภายในใจของเธอ กลับไม่ได้สงบเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว ภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อคืนยังคงปรากฏขึ้นเป็นระยะโดยเฉพาะรอยจูบสั้น ๆ ที่พันดาราเป็นฝ่ายมอบให้สามี พราวตะวันหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดแอปพลิเคชันอินสตราแกรม จากนั้นพิมพ์ชื่อบัญชีของพันดารา หน้าโปรไฟล์ของน้องสาวปรากฏขึ้น

พราวตะวันเลื่อนดูรูปภาพต่าง ๆ อย่างใจเย็นไม่มีอารมณ์โกรธ ไม่รีบร้อน เธอเพียงกำลังมองหา ‘ข้อเท็จจริง’ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พันดาราเปลี่ยนแฟนมาหลายคนและทุกครั้งที่เริ่มคบกับใคร น้องสาวของเธอมักมีความสุขกับการประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้ ช่อดอกไม้ ของขวัญ ดินเนอร์หรู ทริปท่องเที่ยว ภาพถ่ายคู่

พันดาราชอบได้รับคำอิจฉา ชอบให้คนเข้ามาคอมเมนต์ว่า

“แฟนหล่อจัง”

“อิจฉาเลย”

“หวานมาก”

นั่นเป็นนิสัยที่พราวตะวันรู้จักดี แต่เมื่อเลื่อนมาถึงช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เธอกลับพบความผิดปกติ พันดารายังคงลงรูปเหมือนเดิม ร้านอาหาร กระเป๋าแบรนด์เนมโรงแรมหรู ทะเล ทุกอย่างยังมีอยู่ แต่ไม่มีรูปของผู้ชายคนนั้นเลยแม้แต่รูปเดียว

กระทั่งเธอหยุดนิ้ว ภาพหนึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจอเป็นภาพวิวทะเลยามเย็นที่จังหวัดภูเก็ต เบื้องหน้ามีมือของผู้ชายคนหนึ่งยื่นเข้ามาในภาพ ใบหน้าของเจ้าของมือไม่ปรากฏมีเพียงนาฬิกาข้อมือและแขนเสื้อเชิ้ตสีอ่อน

พราวตะวันกดเปิดภาพนั้นแล้วอ่านข้อความใต้โพสต์ ก่อนกดดูเวลาเผยแพร่ จากนั้นหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาอีกเครื่อง เปิดบันทึกการโทร เลื่อนย้อนกลับไปยังวันเดียวกัน วันที่พงศธรบอกเธอว่า ต้องบินไปประชุมที่ภูเก็ต ปลายนิ้วหยุดลงตรงสายโทรออกของเธอ

วันนั้นเธอโทรหาเขาเพื่อถามว่าขึ้นเครื่องกลับหรือยังพราวตะวันกดดูรายละเอียดเวลาก่อนหันกลับมามองเวลาที่ปรากฏบนโพสต์อินสตราแกรมอีกครั้ง เธอเปรียบเทียบตัวเลขทั้งสองเงียบ ๆ ห่างกันเพียงสิบนาที

พราวตะวันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหลักฐานแต่ละชิ้นกำลังค่อย ๆ เชื่อมโยงเข้าหากัน จนเกิดเป็นคำตอบเดียวพงศธรนอกใจเธอ และคนที่อยู่กลางวงของความสงสัย ก็คือพันดารา แต่แม้เหตุผลทั้งหมดจะชี้ไปในทิศทางเดียวกันพราวตะวันกลับยังไม่ยอมให้ตัวเองปักใจเชื่อ เพราะหากคำตอบนั้นเป็นความจริง มันจะไม่ได้หมายความว่า เธอถูกสามีนอกใจเพียงอย่างเดียวแต่มันจะหมายความถึงเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่า

เธอหลับตาลงช้า ๆ นึกถึงทริปภูเก็ตครั้งนั้น พันดาราไม่ได้ไปคนเดียว แต่เดินทางไปพร้อมคุณพ่อและคุณแม่ หากผู้ชายในภาพคือพงศธรจริง คำถามที่ตามมาคือแล้วคนอื่นล่ะ หรือทุกคนเห็นแต่เลือกจะเงียบ

เพียงคิดมาถึงตรงนี้ พราวตะวันก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด เธอไม่อยากเชื่อ ไม่ใช่เพราะไม่กล้ายอมรับว่าสามีนอกใจ แต่เพราะเธอไม่อยากเชื่อว่า ครอบครัวที่เธอรักจะมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องเช่นนี้ ความคิดนั้น โหดร้ายเกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว

สัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของพันดาราเธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาน้องสาว

“ว่าไงคะพี่พราว” น้ำเสียงของพันดารายังคงสดใสเหมือนทุกครั้ง

“พี่เพิ่งนึกขึ้นได้ อาทิตย์หน้าก็วันเกิดดาแล้ว ปีนี้คุณพ่อคุณแม่จะพาไปทำบุญที่วัดไหน แล้วตอนเย็นจะจัดเลี้ยงที่ไหนหรือเปล่า”

“น่าจะไปวัดเดิมค่ะ คุณพ่อคุณแม่ชอบไปที่นั่นทุกปี ส่วนตอนเย็น หนูจองเพนต์เฮาส์ไว้ค่ะ ตั้งใจจะจัดปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“พี่พราวคะ ปีนี้พี่ช่วยออกค่าเช่าสถานที่ให้หนูหน่อยได้ไหม”

“พี่ตั้งงบไว้สองหมื่นบาท รวมของขวัญวันเกิดหนึ่งชิ้น ดาจะเอาเงินก้อนนั้นไปใช้จ่ายแบบไหน พี่ไม่เข้าไปจก้าวก่าย ถือว่าเป็นของขวัญจากพี่” พราวตะวันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างใจเย็น

“ขอบคุณนะคะพี่พราว” พันดารารีบตอบทันทีน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

“จริงสิ ปีนี้จะพาแฟนใหม่มาแนะนำให้ที่บ้านรู้จักหรือเปล่า อ้อ จริงสิพี่ลืมไป ตอนนี้คงมีแค่พี่กับพี่พงนี่แหละ ที่ยังไม่เคยเห็นหน้าแฟนของดา”

“เดี๋ยวดาจะลองชวนเขามาดูค่ะ” ปลายสายเงียบลงชั่วครู่

“คุยกันมาตั้งนาน พี่ยังไม่รู้เลย แฟนใหม่ของดาชื่ออะไร” ปลายสายเงียบอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม ก่อนพันดาราจะหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไว้เจอตัวจริงก่อนดีกว่าค่ะ ให้ทุกคนทำความรู้จักพร้อมกันเลย”

“นี่เตรียมจะเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่า”

“เปล่านะคะ หนุไม่ได้เซอร์ไพรส์หรอก แต่พี่พราวอาจจะเซอร์ไพรส์ก็ได้”

“เอาเถอะจะยังไงช่าง อย่าใช้เงินเกินงบที่พี่ตั้งเอาไว้แล้วกัน”

บทสนทนาดำเนินต่ออีกเพียงเล็กน้อย ก่อนต่างฝ่ายต่างวางสาย พราวตะวันค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง สายตานิ่งสงบ แต่ภายในใจ กลับบันทึกความผิดปกติเอาไว้อีกหนึ่งข้อ พันดาราเป็นคนที่เก็บความลับไม่เก่ง ตั้งแต่เด็กจนโตหากเธอได้ของเล่นใหม่ เสื้อผ้าใหม่ หรือแม้แต่คนรักคนใหม่เธอมักเล่าให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ชื่ออะไร ทำงานที่ไหนครอบครัวเป็นใคร ฐานะอย่างไร ยิ่งถ้าคนคนนั้นมีหน้าที่การงานดี หรือมาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียง พันดาราจะยิ่งภาคภูมิใจ ราวกับความสำเร็จของผู้ชายคนนั้น เป็นเครื่องประดับของตัวเอง

แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ยอมบอกแม้แต่ชื่อ พราวตะวันไม่ได้รีบตีความ เพียงเก็บความผิดปกตินั้น วางไว้เคียงข้างข้อเท็จจริงก่อนหน้าเงียบ ๆ รอวันที่จิ๊กซอว์ทุกชิ้นจะประกอบกันเป็นภาพเดียว

คืนนั้นพงศธรนั่งอยู่บนโซฟา เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กตรวจเอกสารสำหรับการประเมินเลื่อนตำแหน่งพราวตะวันเดินออกมาจากห้องครัว ในมือมีแก้วชาร้อนสองใบ เธอวางแก้วหนึ่งลงตรงหน้าเขา ก่อนนั่งลงข้าง ๆ

“จริงสิ อาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดของดารา”

“เหรอ ลืมไปเลย” พงศธรชะงักเพียงเสี้ยววินาที

“ใช่ค่ะ ตอนเช้าคงไปทำบุญที่วัดเดิมกับคุณพ่อคุณแม่ ส่วนตอนเย็นยังไม่แน่ใจว่าจะจัดเลี้ยงที่ไหน”

“อย่างนั้นเราต้องออกจากบ้านกี่โมง ต้องแวะไปรับคุณพ่อคุณแม่กับดาราที่บ้านหรือเปล่า”

“พี่พงจะไปด้วยหรือคะ” พราวตะวันหันมามองสามีสายตาสงบนิ่ง พงศธรชะงัก นิ้วที่จับแก้วชาหยุดกึก

“เอ่อ คือ...พี่แค่คิดว่าเผื่อช่วยขับรถให้น่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่งานวันเกิดของดาราเท่านั้นเอง ช่วงนี้พี่พงกำลังทำผลงานเพื่อเลื่อนตำแหน่ง โฟกัสเรื่องงานสำคัญกว่า แค่งานวันเกิดยัยดาราไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”

“อ่อ เหรออือ”

“อีกอย่าง เห็นดาราบอกว่าวันนั้นแฟนของเขาจะมาด้วย ถ้าจะมีใครไปรับก็คงเป็นแฟนของเขามากกว่า”

ประโยคสุดท้ายทำให้พงศธรรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอเขากลืนน้ำลายลงช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว

“ก็คงอย่างนั้น”

พราวตะวันลุกขึ้นแล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้อง ปล่อยให้พงศธรนั่งอยู่เพียงลำพัง สายตาจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊ก แต่กลับอ่านตัวอักษรไม่เข้าใจแม้แต่บรรทัดเดียว เขาเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลง ภายในอกหนักอึ้งราวกับถูกก้อนหินทับไว้

ไม่กี่วันที่ผ่านมาทุกอย่างเริ่มบีบเข้ามาหาเขาทีละน้อย ด้านหนึ่ง คือผู้หญิงที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี ผู้หญิงที่ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยจับผิด และยังคงดูแลเขาเหมือนเดิมทุกอย่าง

อีกด้านหนึ่ง คือความสัมพันธ์ที่เขาปล่อยให้ดำเนินมาจนยากจะถอนตัว ความสัมพันธ์ที่ยิ่งปิดบัง ยิ่งเรียกร้องยิ่งหลบซ่อน ยิ่งกดดัน พงศธรลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ปฏิทินบนผนัง วันเกิดของพันดารา เขาจ้องมันอยู่นาน ราวกับกำลังมองเส้นแบ่งระหว่างสองชีวิต

หากเขาเลือกไป เขาจะต้องหาเหตุผลมาหลอกพราวตะวัน แต่หากเขาไม่ไป เขาก็ไม่รู้ว่า ปลายทางของความเงียบนั้นจะนำไปสู่อะไร