บทที่ 14 ไม่ต้องการคำอธิบาย

ตอนที่ 14

ไม่ต้องการคำอธิบาย

ทันทีที่ประตูห้องจัดเลี้ยงปิดลง ภายในห้องกลับตกอยู่ในความเงียบอย่างประหลาด พงศธรยังคงมองไปยังบานประตูบานนั้น ราวกับบางสิ่งในชีวิตที่สำคัญมาก กำลังเดินจากเขาไปพร้อมกับควักเอาหัวใจของเขาไปด้วย

พงศธรลุกขึ้นยืนแต่ในจังหวะเดียวกันพันดารากลับเอื้อมมือมาคล้องแขนเขาไว้แน่นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงงดงามราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงหัวเราะเหมือนก่อน

“เมื่อกี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ” มีคนถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ตกลงงานวันนี้ดาเป็นเจ้าภาพไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงบอกว่าไม่จ่าย” อีกเสียงหนึ่งเสริมขึ้นอย่างไม่คิดอะไร

“ตอนมาถึงดายังบอกเลยนะ สั่งกันได้เต็มที่ เราก็นึกว่าเลี้ยงทั้งงานเสียอีก” สายตาหลายคู่หันมามองพันดารา

“โอ๊ย แพ็กเกจนั่นเป็นเรื่องที่พี่สาวจัดการให้น่ะ แต่ที่ดาบอกว่าสั่งได้เต็มที่ แฟนดาเขาเป็นคนดูแลเอง” เธอหันมายิ้มหวานก่อนคล้องแขนพงศธรแน่นขึ้น

บรรยากาศในห้องค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย บางคนพยักหน้าเหมือนเข้าใจ แต่ในแววตาหลายคู่ ยังมีคำถามค้างอยู่ โดยเฉพาะประโยคสั้น ๆ ของพราวตะวัน

“ถ้าประชุมสำคัญเสร็จแล้ว รีบกลับบ้านนะ”

ไม่มีใครหยิบเรื่องนั้นขึ้นมาถาม เพราะไม่มีใครสนิทกับเจ้าของงานมากพอ แต่ความสงสัยกลับเงียบงันอยู่ในสายตาของผู้คนราวกับต่างคนต่างเก็บมันไว้เพื่อรอเวลาพูดถึง ในวงสนทนาหลังจากคืนนี้

พันดารามองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลง มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ในใจของเธอ ไม่มีความรู้สึกผิด มีเพียงความพึงพอใจ ในที่สุดพี่สาวผู้เพียบพร้อมคนนั้น ก็คงได้รู้เสียที ว่าการถูกคนรักหักหลัง มันเจ็บปวดเพียงใด

เธอจินตนาการภาพพราวตะวันกำลังขับรถกลับบ้านร้องไห้ เสียใจเพราะหัวใจแตกสลาย เพียงคิดได้เช่นนั้นพันดาราก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะ

งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินต่อไปจนดึก เสียงหัวเราะยังคงดังอยู่ แต่สำหรับพงศธร เขาแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วตลอดทั้งคืน ภาพสุดท้ายที่ติดอยู่ในหัวของเขา คือรอยยิ้มของพราวตะวัน รอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่กลับทำให้เขาเจ็บเหลือเกิน

“ผมมาชำระค่าใช้จ่ายส่วนเกินครับ” พงศธรเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์แคชเชียร์

“ยอดค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมทั้งหมดสามหมื่น สี่พันเจ็ดร้อยแปดสิบบาทค่ะ”

พงศธรชะงักเขาก้มมองตัวเลขบนใบเสร็จ สูงกว่าที่คาดไว้มาก เขาเปิดกระเป๋าสตางค์ หยิบบัตรเครดิตใบเดิมที่ใช้ประจำส่งให้พนักงาน เครื่องรูดบัตรส่งเสียงสั้น ๆ พนักงานก้มมองหน้าจอ ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ขออภัยค่ะ วงเงินคงเหลือไม่เพียงพอ คุณลูกค้ามีบัตรใบอื่นอีกไหมคะ” คำพูดนั้นทำให้พงศธรรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบ เขารับบัตรคืนอย่างเงียบ ๆ ปลายนิ้วกำแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เปิดกระเป๋าสตางค์อีกครั้งด้านในยังมีบัตรเครดิตอีกใบ เป็นบัตรที่เพิ่งสมัครไว้เมื่อไม่นานนี้ วงเงินฉุกเฉิน อัตราดอกเบี้ยสูงกว่าปกติ เขาตั้งใจว่าจะเก็บไว้ใช้ในวันที่จำเป็นจริง ๆ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า เหตุฉุกเฉินครั้งแรก จะเป็นการชำระค่าใช้จ่ายของงานวันเกิดที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

“พี่พง” พันดาราเดินมายืนข้างรถ ยิ้มหวานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ดาเรียกแท็กซี่กลับเถอะ พี่จะกลับบ้าน”

“รีบกลับไปตอนนี้ คิดว่าจะมีประโยชน์เหรอคะ พี่คิดว่าคนอย่างพี่พราวจะเชื่อจริง ๆ เหรอ ว่าพี่แค่แวะมางานวันเกิดดา”

“ยังไงพี่ก็ต้องกลับ พี่จะอธิบายทุกอย่าง พราวเป็นคนมีเหตุผล ถ้าคุยกันดี ๆ ยังไงเขาต้องฟังพี่”

“ดารู้จักพี่พราวดีกว่าพี่อีก ถ้าพี่พราวยังอยากฟังเหตุผล เขาคงขอให้พี่อธิบายตั้งแต่อยู่ในห้องแล้ว”

“ไม่ว่าจะยังไง พี่ก็ต้องกลับ ถ้าเป็นอย่างที่ดาพูดตอนนี้พราวคงกำลังเสียใจ”

คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของพันดาราค่อย ๆ จางลงเธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเบา

“พี่ห่วงแต่ความรู้สึกของพี่พราว แล้วความรู้สึกของดาล่ะ วันนี้เป็นวันเกิดของดา ดาแค่อยากอยู่กับพี่ในฐานะคนรัก” พงศธรชะงัก เขาหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนพูดช้า ๆ

“เราไม่ได้เป็นคนรักกัน...สักหน่อย”

“ถ้าเราไม่ใช่คนรัก แล้วพี่กำลังทำตัวเหมือนอะไรอยู่คะ ต่อให้พี่ไม่เรียกมันว่าความรัก แต่พี่ก็เลือกดา มากกว่าพี่พราวมาหลายครั้งแล้ว”

พงศธรขับรถกลับถึงบ้านเกือบตีหนึ่ง ตลอดทางเขาเฝ้าคิดถึงประโยคที่จะอธิบาย คิดถึงเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด คิดถึงคำขอโทษ คิดถึงทุกสิ่งที่อาจทำให้พราวตะวันเชื่อใจเขาอีกครั้ง แม้ลึกลงไปในใจ เขาจะรู้ดีว่าเหตุผลใดก็คงลบภาพที่เธอเห็นในคืนนี้ไม่ได้

เมื่อมาถึงภายในบ้านหลังนั้นเงียบสนิท แสงไฟในห้องรับแขกดับลงแล้ว พงศธรชะงักเล็กน้อย เขาคิดว่าพราวตะวันอาจนั่งรอเขาอยู่ตรงนั้น เหมือนทุกครั้งที่เขากลับบ้านดึก แต่คืนนี้ ไม่มีใครรอเขา

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสอง เห็นเพียงแสงไฟลอดออกมาจากห้องนอน เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนค่อย ๆ เดินขึ้นบันได เมื่อผลักประตูห้องนอนเข้าไป

ภาพที่เห็นกลับเรียบง่ายเสียจนหัวใจของเขาเจ็บหน่วง พราวตะวันนั่งพิงหัวเตียง สวมชุดนอนตัวเดิมที่เธอใส่เป็นประจำ ในมือมีไอแพดเครื่องหนึ่ง สายตาไล่อ่านบทความบางอย่างอย่างตั้งใจ เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู สบตาเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ

“กลับมาแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเหมือนเดิมทุกอย่างจนพงศธรแทบไม่เชื่อหูตัวเองเขารีบก้าวเข้ามา

“พราว” คำพูดทั้งหมดที่เตรียมมา กลับติดอยู่ในลำคอ

พราวตะวันกดปุ่มพักหน้าจอไอแพด วางมันไว้ข้างตัวอย่างเป็นระเบียบก่อนมองเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง

“เรื่องวันนี้...”

“ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ พราวเห็นทุกอย่างแล้ว”

“พราวคือ พี่...”

“ขอบคุณนะคะ”

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนพราวตะวันยิ้มบาง ๆ

“อย่างน้อย คืนนี้พี่ก็ทำให้พราวเลิกโทษตัวเองเสียที ที่ผ่านมา พราวเอาแต่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ดูแลพี่ไม่ดีพอหรือเปล่า หรือพราวเป็นภรรยาที่มีข้อบกพร่อง ตอนนี้พราวรู้แล้ว ว่ามันไม่ใช่ความผิดของพราว” เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะพราว พี่...พี่” พงศธรรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

“พราวไม่ต้องการคำอธิบายแล้วค่ะ” เธอมองเขาตรงๆ แววตาอ่อนโยนเหมือนเดิม หยิบไอแพดขึ้นมาอีกครั้งเปิดหน้าที่อ่านค้างไว้ ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ ได้จบลงแล้วจริงๆ

พงศธรยืนอยู่ที่เดิมเขาอยากพูด อยากขอโทษ อยากอธิบาย แต่กลับไม่เหลือคำพูดใด ที่มีความหมายอีกแล้วเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง พราวตะวันปิดไอแพด วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง จัดหมอนให้เรียบร้อย ก่อนล้มตัวลงนอนตามปกติ

พงศธรยืนมองอย่างเหม่อลอยแล้วจึงเพิ่งสังเกตเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตคู่ ที่ไม่มีผ้าเช็ดตัวสะอาด วางรอเขาอยู่บนปลายเตียง ไม่มีชุดนอน ที่เธอเตรียมไว้ให้เหมือนทุกคืนเรื่องเล็กน้อยเหล่านั้นกลับเจ็บปวดกว่าคำด่าทั้งหมดที่เขาเตรียมใจรับเสียอีก

ทุกอย่างที่เคยมีใครอีกคนจัดเตรียมไว้ให้ คืนนี้เขาต้องทำเองทั้งหมด เมื่ออาบน้ำเสร็จ เขาค่อย ๆ เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง แสงสว่างภายในห้องดับลง เหลือเพียงความมืดและความเงียบ

พงศธรยืนอยู่ข้างเตียง ไม่กล้าเรียกชื่อเธอ ไม่กล้าพูดคำว่าขอโทษ แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะไหล่ของภรรยาเขาก็ไม่กล้า ผู้หญิงที่เคยรักเขามากที่สุด เธอยังคงนอนอยู่บนเตียงเดียวกันห่างจากเขาเพียงช่วงแขนเดียว แต่ระยะทางนั้น เหมือนมันไกลเสียยิ่งกว่า ทุกระยะทางที่เขาเคยเดินผ่านมาในชีวิต

“ฮึก ฮึก กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่รู้สึกแตกสลายเจ็บปวดราวกับได้สูญเสียสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตไป” ฝ่ามือขยับยกขึ้นมาจับแก้มที่เวลานี้มีหยดน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าประหลาด