บทที่ 83 เจ้าต้องไม่เป็นอะไร

ดวงตากลมเบิกกว้างจ้องมองสายตาเร่าร้อนที่ชวนให้จมดิ่งลึกลงไปในดวงตาดำดุจบ่อน้ำลึก แรงขบเม้มริมฝีปากทำให้นางได้สติ สองมือทุบแผ่นอกเป็นการประท้วงแต่ทำให้มือข้างหนึ่งที่โอบรัดเอวบางมาแนบชิดจนปลายเท้าที่สวมรองเท้าปักลายดอกไม้แสนน่ารักลอยขึ้นเหนือพื้น นางใช้ความพยายามทั้งหมดต้านทานมิให้ตัวเองหมดสติไปเพราะ...