บทที่ 12 บุรุษปริศนา

เสียงเม็ดฝนกระหน่ำกระทบหน้าต่างกระจกห้องปลุกหญิงสาวที่ฝังตัวเองกับเตียงข้ามวันให้ลืมตาขึ้น ใบหน้านั้นซีดเซียวไร้สีสัน เส้นผมสลวยสยายเต็มหมอน กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งออกจากตัว

ปวดหัวแทบระเบิด...ความรู้สึกแรกหลังจากสติฟื้นคืนมา อยากเมาจนลืมทุกอย่าง แม้จะรู้ว่าตัวเองปวกเปียกเละเทะแค่ไหนยามน้ำเมาเข้าปาก ...