บทที่ 13 เจ้าดอกมะลิกลิ่นกำจร

ร่างกายที่แน่นิ่งมานานสะดุ้งไหวเมื่อมีสัมผัสอุ่นแตะที่ใบหน้าเบา ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกะพริบถี่ เห็นเงาใบหน้ารางเลือนที่เคลื่อนเข้ามาสู่สายตา

“คุณภพ ลูกฟื้นแล้ว” น้ำเสียงแสนอ่อนโยนสั่นเครือ

เขาขยับแขนยกมืออันแสนหนักอึ้งขึ้นจับกุมมือที่กำลังซับใบหน้าให้ “แม่...” แล้วหันหาอีกหนึ่งใบหน้าที่ก้มมองเขา ก่อ...