บทที่ 13 วิวาห์ฟ้าแลบ

กระเป๋าเดินทางสองใบกางแผ่หลากลางห้องนั่งเล่น

"แกบ้าไปแล้วน้ำมนต์" ปลายฝนเดินวนไปวนมา ยกมือกุมขมับ 

"ไปล่องเรือสองวันหนึ่งคืน กลับมาประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบ ใครมันจะเชื่อเหตุผลรักแรกพบของพวกแก"

"เขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ช่าง" ณมนทร์ฉัตร์นั่งเหยียดขาข้างที่พันแผลอยู่บนพรม พับเสื้อผ้าลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ