บทที่ 17 หมาป่าโฉ่งฉ่าง

บนโต๊ะอาหารเดียวกัน เสือร้ายมักซ่อนเล็บและยิ้มหวาน ในขณะที่หมาป่าโง่เขลามักจะเห่าหอนเสียงดังเสมอ

ณมนทร์ฉัตร์ทบทวนประโยคนี้ในใจขณะยืนมองตัวเองหน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอน เธอสวมชุดเดรสคอถ่วงสีแชมเปญเรียบหรู แต่ไม่ดึงดูดสายตาจนเกินไป คืนนี้คือมื้อค่ำอย่างเป็นทางการมื้อแรก ที่เธอต้องเผชิญหน้ากับสมาชิกบ...