บทที่ 71 ไม่ได้ตัวคนเดียว

น้ำเสียงของพรรษวัชร์แหบพร่าและแตกสะท้านจนน่าใจหาย เขาไม่ได้ตะโกนโวยวาย ไม่ได้อาละวาดทำลายข้าวของเหมือนตอนที่รู้ว่าโดนปาดหน้าเค้ก แต่ปฏิกิริยาของเขาในตอนนี้กลับน่ากลัวและน่าสงสารกว่าหลายพันเท่า ชายหนุ่มหมุนตัวเดินโซเซออกจากเคาน์เตอร์บาร์ มุ่งหน้าไปยังระเบียงเพนต์เฮาส์ที่มืดมิด ทิ้งความเงียบงันและอึดอ...