บทที่ 73 73

ทันทีที่เพียงฝัน เอื้อนเอ่ยคำพูดที่เด็ดขาดประโยคนั้น มันก็เป็นจังหวะเดียวกับน้ำตาของเธอที่ร่วงเผาะลงมา มือบางลวงตารีบยกปาดเช็ดมันออกไวๆ ก่อนที่เธอจะหันไปยกมือไหว้ผู้ใหญ่ ที่เคยเอ็นดูเธอเสมอมา 

"ฝันขอโทษแม่วีนะคะ ที่ต้องพูดตรงๆแบบนี้ แต่ถ้าจะให้ฝันต้องกลับไปที่เก่า คนที่เขาอยากให้ฝันกลับไป ก็ต้องให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ