บทที่ 78 78

ไม่มีคำพูดใด หลุดลอดออกไปจากปากของผู้รับฟัง เธอยกชามข้าวต้มพร้อมกับขยับห่าง ในขณะที่ผู้พูด ได้แต่ลอบมองตาม

เกือบค่ำของวันนั้น แม่วีถึงกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ในมือทั้งสองข้างของท่านถือของพะรุงพะรัง และไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกมาทั้งนั้น ท่านก็เอ่ยชื่อเธอออกมา

"ฝัน มาหาแม่มา.." 

"...นี่เลย แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ