บทที่ 36 ตำแหน่ง งานแต่ง

ครืด ครืด ครืด!

“ว่าไงมึง” ฉันกดรับสายพร้อมเอ่ยสรรพนามที่สนิทสนม

(อีชาลี คืนนี้วันเกิดผัวกู อย่าลืม!) เสียงอีวาสปากหมาฉายาที่ชาช่าตั้งให้โทรมาย้ำเตือนฉัน ซึ่งเป็นประโยคที่ฉันค่อนข้างตกใจพอสมควร

“เอ่อ...”

(มึงลืม) วาสนาถามด้วยประโยคสั้น ๆ แต่ฉันรับรู้ได้เลยว่ามันกำลังหงุดหงิดเพราะมันไม่ชอบพูดอะไร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ