บทที่ 29 ผมจะเป็นเด็กดีของพี่

ภายใต้เปลือกตาอันปิดสนิทนั้น มนต์พระจันทร์มิได้ถูกปล่อยให้อยู่ในความมืดอันเวิ้งว้างว่างเปล่า หากแต่เป็นแสงสีขาวอันสว่างจ้าทำเธอตาพร่าจนน้ำตาไหล ริมฝีปากซึ่งขยับเผยอยกขึ้นแค่เพียงเล็กน้อย แต่มันกลับปลดปล่อยเสียงครางออกมาจนดังไปทั่วห้อง

“ซิว พี่ไม่ไหวแล้ว” คำเพรียกเรียกร้องบอกขีดจำกัดของตัวเองให้กับค...