บทที่ 44 ซุ้มยาดอง

“เอ้า เป็นไงหายหน้าหายตาไปเลยนะ ลุงนึกว่าลืมซุ้มยาดองของลุงไปซะแล้ว” เจ้าของซุ้มยาดองเดินออกมายิ้มร่า ต้อนรับลูกค้าเก่าที่หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งแต่วันที่ได้ชิมไวน์จากไร่จันทรัช

“ไม่ได้ลืมครับ ใครจะไปลืมยาดองของลุงได้ เพียงแต่ผมได้งานทำแล้ว ช่วงนี้งานยุ่งน่ะ” ลูกค้าเก่าหยิบเก้าอี้ไม้มารองก้น นั่งลงตรงห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ