บทที่ 47 แววตาอันว่างเปล่า

“เพราเคลียร์งานเรียบร้อยแล้วเชาว์ เราไปกันเถอะ” มนต์พระจันทร์ เปิดประตูเข้ามาภายในห้องรับรอง พยักหน้าให้กับเพื่อน ชักชวนกันออกไปข้างนอกอีกครั้ง

“พี่เพราครับ ผมไปด้วยได้หรือเปล่า” ผู้ช่วยหนุ่มถลันไปยืนด้านหน้า พยายามสบตากับแฟนสาว หากแต่ดวงตาของมนต์พระจันทร์เวลานี้นั้นกลับว่างเปล่า เหมือนเธอไม่มีเขาอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ