บทที่ 121 ร้องไห้

หลังจากที่วนิฐาถูกปรินทร์ทำรักหลายต่อหลายครั้งจนเธอรับเขาไม่ไหวแล้วเขาถึงได้หยุดรุกรานเธอ ทำให้วนิฐานอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าอ่อนแรง และเธอก็นอนคว่ำหน้าน้ำตาไหลออกมาอย่างเสียใจกับสิ่งที่ปรินทร์ทำกับเธออย่างป่าเถื่อน เธอก็เอามือเช็ดน้ำตาแล้วก็ข่มใจตัวเองให้นอนหลับแล้วลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปให้...