บทที่ 14 ความทรมาน [NC25+]

เขาเอามือกุมหน้าอกทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น ภาริดาเอามือจิกไปที่แขนของชายหนุ่ม เล็บของเธอจิกแขนเขาจนเจ็บและแสบไปหมด แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขากระสันซ่านมากขึ้น

เขมกรจ้องตาหญิงสาวที่มองเขาด้วยความทรมาน ริมฝีปากบางร้องครวญครางทั้งเจ็บและเสียวในคราวเดียวกัน ตอนนี้น้ำตาของเธอหยุดไหลแล้ว แต่ใบหน้านวลยังคงแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ เขาโหมกายเข้าหาเธออย่างแรงจนกายสาวโยกคลอนไปตามจังหวะ จนกระทั่งภาริดาตัวสั่นเกร็งสะท้านหมดเรี่ยวแรง

วินาทีนั้นภาริดาเพิ่งได้เรียนรู้จักคำว่าขึ้นสวรรค์เป็นครั้งแรก แม้เขาจะไม่อ่อนโยนกับเธอ แต่แปลกที่เขาสามารถทำให้ความรู้สึกเธอพุ่งพล่านได้ดี เธอนอนระทวยหมดแรง หายใจหอบสะท้าน ดวงตาค่อยๆ ไล่มองเรือนร่างเปล่าเปลือยของชายหนุ่มอย่างหวาดๆ

เขมกรพอใจที่เห็นเธอเสร็จสม เขาจับขาเธอยกขึ้นสูงและขยับกายขึ้นลงอีกครั้ง ภาริดาร้องเสียงดัง เพราะเขายกสะโพกเธอขึ้นสูงขึ้นด้วยเช่นกัน เธอเจ็บและจุกแน่นไปหมดทั่วทั้งท้องน้อย เขมกรคำรามเสียงต่ำอีกครั้ง เหงื่อของเขาไหลลงมาตามไรผม

“อ๊า... คุณเขม... ไม่ค่ะ!”

ภาริดาร้องลั่น รู้สึกว่าท่วงท่านี้ช่างทรมานเธอเหลือเกิน แต่เขาไม่ฟังเสียงและยอมหยุดอะไรทั้งนั้น เขมกรกระแทกร่างเข้าหาเธอหนักหน่วงขึ้น น้ำตาของเธอไหลลงมาจากหางตา เธอทั้งเสียวและเจ็บไปหมด เมื่อเขารักเธอท่านี้จนพอใจ เขาก็จับขาเธอแยกออก และยังคงยกสะโพกเธอขึ้นสูง ท่านี้ทำให้ตัวตนของเขาเข้าไปหาเธอได้ลึกสุดทาง

“อื้อ... อ๊า... อ๊า...!” เสียงร้องครวญครางของหญิงสาวได้ยินแล้วแทบจะขาดใจแทน เขมกรสูดลมหายใจลึกขึ้นเรื่อยๆ แรงบีบรัดของเธอทำให้เขาไม่สามารถกลั้นน้ำรักได้อีกต่อไป แม้ว่าปกติเขาจะเป็นคนเสร็จช้าก็ตาม แต่เธอคับแน่นไม่เหมือนหญิงบริการคนอื่นที่เคยเจอ สุดท้ายเขมกรก็ปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดสิ้น

“อ๊า!” เสียงครางสุดท้ายของเธอยาวเหยียด เขมกรทิ้งกายทาบทับหญิงสาวทันที เขาจูบเธอเบาๆ และฟุบหน้าลงไปที่ซอกคอ ภาริดาหลับตาสนิท เรือนร่างของเธอเกร็งกระตุกอีกครั้ง เนื้อนุ่มตอดรัดเขาถี่ยิบแม้ว่าเขาจะเสร็จไปแล้วก็ตาม

เขมกรหายเหนื่อยแล้วเขาก็ลุกขึ้นและดึงร่างของตัวเองออกมาทันที เขาหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดและรวบดึงถุงยางอนามัยที่เขาสวมออกมาด้วย ทันใดนั้นเขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อกระดาษทิชชูมีรอยเลือดติดอยู่ เขาจึงมองไปที่ผ้าปูที่นอน บริเวณใกล้กับสะโพกของเธอ เขาเห็นเลือดสีแดงสดหยดอยู่หลายจุด หัวใจเขากระตุกวูบ ต้องเงยหน้าไปจ้องหน้าเธอ

ภาริดาพลิกกายนอนตะแคง ไม่สู้หน้าชายหนุ่ม แต่เขาเห็นแผ่นหลังของเธอสะท้านขึ้นลงเป็นจังหวะ เขมกรรู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ในช่วงชีวิตวัย 30 ปี ผ่านผู้หญิงขายบริการมามาก เขาจึงรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนแรกของภาริดา แต่อคติที่เขามีต่อเธอนั้นไม่ได้ลดน้อยลง ในเมื่อเธอเลือกเดินเส้นทางนี้แล้วก็ต้องยอมรับให้ได้ เขมกรลุกขึ้นจากเตียงและตรงไปอาบน้ำ ไม่ได้นอนกอดก่ายเธออย่างที่ควรจะทำ!

ภาริดานอนกอดตัวเองด้วยความเสียใจ แม้ตอนแรกจะทำใจไว้บ้างแล้ว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้มันเกินความคาดหมายของเธอทั้งสิ้น เธอไม่นึกเลยว่าลูกค้าคนแรกจะเป็นเขมกร ชายหนุ่มที่แสนดีกับเธอมาตลอดเวลาที่ผ่านมา และเธอก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะไม่อ่อนโยนกับเธอแบบนี้ เขาทำกับเธอเหมือนเธอไม่มีชีวิตและหัวใจ ทั้งยังใช้คำพูดตอกย้ำซ้ำเติมความด้อยค่าของเธออีก

“ไปอาบน้ำซะ!”

เขมกรออกมาจากห้องน้ำ เขาโยนผ้าขนหนูใส่ตัวเธอ ภาริดารีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เธอพยายามพยุงตัวให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ตอนนี้เธอเจ็บบริเวณกลางร่างกาย เจ็บจนไม่อยากจะขยับเขยื้อนเนื้อตัว

“ค่ะ” เธอทำตามอย่างว่าง่าย ถึงแม้ตัวจะไม่ไหว แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของลูกค้า เธอก็ต้องทำตาม เขมกรมองเรือนร่างหญิงสาวที่ถูกเขาจาบจ้วงไปเมื่อครู่อย่างย่ามใจ สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ค่อยได้ ผมเผ้ารุงรังไปหมด ใบหน้าก็มีแต่น้ำตา จมูกโด่งรั้นแดงก่ำ

“อาบน้ำเร็วๆ คืนนี้ฉันยังจะต้องใช้บริการเธอให้คุ้มกับเงินที่เสียไป” เขาสำทับ หลังเห็นเธอค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ภาริดาเดินเซเกือบล้ม แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะเข้าไปช่วยเหลือหรือประคองใดๆ ทั้งสิ้น

“ค่ะ”