บทที่ 18 ไม่มีเสื้อผ้าใส่

“ภา...” เขมกรสะกิดเรียกหญิงสาว ภาริดาทำสีหน้ารำคาญเมื่อมีคนปลุก เธอเหนื่อยล้า อ่อนเพลียมากจนไม่อยากจะขยับกายไปไหน

“ภา... ตื่นได้แล้ว!” เขาเรียกเธอเสียงดังขึ้น ภาริดาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อตั้งสติและนึกได้ว่าเธออยู่ที่ไหนและเมื่อคืนผ่านอะไรมา เธอก็ดีดกายลุกขึ้นทันที

“คุณเขม!”

“วันนี้ฉันมีประชุมตอนเช้า” เขาบอก ภาริดาพยายามเรียบเรียงสติ เพราะหน้าที่ตอนเช้าของเธอทุกวันจะต้องไปเตรียมกาแฟและอาหารเช้าให้เขาที่ออฟฟิศ แต่พอนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้านวลขาวกลับแดงก่ำขึ้นมาทันที

“คุณเขม...”

“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน” เขาบอก และรีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที ภาริดาเอาผ้าห่มรวบกายเอาไว้ เธอยังเจ็บแปล๊บที่น้องสาวตัวเองอยู่ไม่น้อย

เมื่อเขมกรเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็รีบแต่งตัวทันที ระหว่างนั้นภาริดายังไม่ลุกขึ้นไปไหน เธอกำลังนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น และคิดไปไกลว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะเป็นไปในรูปแบบไหน

“ภา ทำไมยังไม่ไปอาบน้ำอีก เธอจะต้องไปช่วยพี่ตาเตรียมเอกสารไม่ใช่หรือไง” เขาถามเสียงดุ เพราะเวลางานเขมกรจะจริงจังมาก ต่างจากเขมกรคนหื่นที่เธอเจอเมื่อคืน ตอนนี้เรื่องระหว่างเขากับเธอจะต้องหยุดพักไว้ก่อน เพราะเขามีเวลาเหลือน้อยแล้ว

“คือ...”

“คืออะไร เป็นอะไร ทำไมนั่งมึนอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวฉันขับรถไปออฟฟิศ เธอก็ลงตรงป้ายรถเมล์ก่อนถึงออฟฟิศ แล้วก็ต่อรถเข้าไปเองแล้วกัน คนจะได้ไม่สงสัย เอ๊ะ... หรือว่าเธออยากจะนั่งรถฉันไปถึงออฟฟิศเลยล่ะ คนจะได้รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรา” แม้จะรีบ แต่เขาก็ยังมิวายจะแขวะเธอ ภาริดาเม้มปากแน่น

“ไม่ใช่ค่ะ คือ ภาจะไปทำงานได้ยังไง ในเมื่อชุดของภาขาดหมดทุกชิ้น ภาไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยน” เธอบอก และนั่นทำให้เขมกรนึกขึ้นมาได้ เมื่อคืนเขาเล่นกระชากเสื้อผ้าของเธอหมด ครั้นจะออกไปซื้อให้ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว

“อ่า... ฉันก็ลืมนึกไป เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน วันนี้เธอก็หยุดงานแล้วก็อยู่ที่นี่ก่อน ตอนบ่ายๆ ฉันเคลียร์งานเสร็จจะรีบกลับมา แล้วจะซื้อชุดมาให้” เขารีบบอก ยังไม่ทันที่เธอจะเสนอเงื่อนไข เขาก็รีบออกจากห้องไปทันที

“คุณเขม!” เธอรีบเรียกเขา แต่เขมกรไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ภาริดานั่งมึนงงอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อไป สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำ สระผม ระหว่างนั้นเธอก็อดร้องไห้ไม่ได้ เธอไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเธอยังคงเดินหน้าทำงานนี้ต่อ แขกคนอื่นๆ ที่ใช้บริการเธอ จะรุนแรงเหมือนเขมกรหรือไม่ หรือว่าสุดท้ายแล้วเธอต่างหากที่จะเป็นฝ่ายชินไปเอง

“คุณเขม!” ชนิตา เลขาส่วนตัวเขารีบเดินเข้ามาหา ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าห้องทำงาน

“ว่าไง”

“ทำไมวันนี้คุณเขมมาช้าล่ะคะ อีก 5 นาทีจะถึงเวลาเข้าประชุมแล้วนะคะ” ชนิตาตำหนิ เขมกรกระแอมในลำคอหลายทีพร้อมกับเบือนหน้าหลบ

“วันนี้ตื่นสายน่ะ”

“ปกติคุณเขมจะไม่ตื่นสาย...” ชนิตาเกริ่นอย่างรู้ทัน เพราะหล่อนทำงานกับเขมกรมานานหลายปี จึงรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีนิสัยใจคออย่างไร

“วันนี้วันแรกไงที่ฉันตื่นสาย” เขาแก้ตัวไปข้างๆ คูๆ ชนิตาส่ายหน้า ก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารให้

“เอกสารการประชุมวันนี้ค่ะ เช้านี้ตาไม่ได้เตรียมอาหารเช้ากับกาแฟให้คุณเขมนะคะ นึกว่าน้องภาจะมา แต่วันนี้น้องภาลาป่วยกะทันหัน” ชนิตาบอก เขมกรพยักหน้ารับรู้ แต่ในใจนั้นรู้อยู่เต็มอกว่าเหตุใดภาริดาถึงไม่มาทำงาน

“โอเค ถ้างั้นคุณเอาของเข้าไปเก็บที่โต๊ะให้ผมหน่อย ผมขอไปห้องประชุมเลยแล้วกัน” เขมกรบอก เขารีบหันหลังเดินออกไปทันที ชนิตามองตามหลังเขมกรอย่างแปลกใจ